"طویله خانه" یا خانۀ گرگان و درندگان؟
طویله چیست؟ در فرهنگ ها آمده است، که طویله جایی است که در آن حیوانات اهلی از قبیل بز، گوسفند، گاو، خر و اسپ نگاهداری می شود، نه حیوانات وحشی و درنده از قبیل گرگ، پلنگ، کفتار، شغال، شیر وغیره.
برگردیم بر سر اصل قضیه. تلویزیون طلوع در برنامۀ زنگ خطر
خود که دیشب (16.5.2007) به نشر رسید، به حرف های قهرمان زن این سرزمین (ملالی جویا) در مورد پارلمان تاخت و به زعم خود شان آبروی او را برد!! جویا چندی قبل در یکی از مصاحبه هایش، پارلمان افغانستان را به طویله خانه تشبیه نموده و در مصاحبه ای با تلویزیون طلوع نیز به آن تأکید ورزیده بود. هر چند درین مورد می توان ملالی جویا را به باد انتقاد گرفت، زیرا در طویله خانه حیوانات اهلی نگاهداری می شوند و آن حیوانات نه اینکه به انسان ضرری نمی رسانند، بلکه خدمات قابل توجه زیادی نیز به انسان می نمایند. پس این تشبیه درست نیست، باید به پارلمان افغانستان لقب خانۀ گرگان و درندگان داده شود، البته با معذرت از برخی وکلای شریف و بسیار نجیب مردم فقیر افغانستان. مردم ما به یاد دارند، که اکثریت افراد لمیده در پارلمان آنانی اند که تعدادی از آنان قبل از نکبت هشت ثور، هزاران نفر را در پولیگون پلچرخی سر به نیست کرده و یا در کوه ها و دره ها در جریان جنگ مقاومت ضدروسی به شهادت رساندند و عده ای دیگر آنانی اند که با یورش به کابل، 65000 نفر را به خاک و خون غلتاندند و پایتخت کشور را به تل خاک مبدل نمودند و وقتی نوبت این جمع ریشدار و پکولی به پایان رسید، گرگان دیگری با ریش و لنگی وارد شدند و هزاران دیگر را کشتند و بستند و بر آنان تجاوز نمودند. قانونی رییس خانۀ گرگان و درندگان فقط چند روز قبل اعلان نمود که آنانی که درینجا جمع شده اند، مربوط به حزب اسلامی، جمعیت اسلامی، طالبان، اتحاد اسلامی و خلقی ها و پرچمی ها اند. آیا این کشور را مگر غیر از این تنظیم های فوق الذکر، افراد دیگری ویران کرده و به خاک و خون نشانده اند؟ آیا اینان در درنده خویی شان صدها هزار نفر را نکشتند؟ لذا اطلاق طویله خانه، ابداً درست و صحیح نیست. من علیه ملالی جویا اقامۀ دعوا می کنم.
زنگ خطر به شکل مذبوحانه تلاش ورزید، که ملالی جویا را ریشخند نماید. این ریشخند قبل از همه به روی گردانندگان برنامه می خورد، زیرا از سویی سواد ندارند و از سوی دیگر خود را در پای تبهکاران ائتلاف شمال و شورای نظار حلال می نمایند. به مسئله سواد شان در پایان خواهم پرداخت. یکی از بیسوادان این جمع می گوید، که این پارلمان، خانۀ ملت است و باید به آن توهین صورت نگیرد. راست می گویی؟! اگر چنین است، "خانۀ ملت" ارزانی خودت باد! برو آن را طوق گردنت بساز و برای تبلیغ آن سینه ات را چاک کن. گردانندۀ برنامه خطاب به ملالی جویا می گوید، که ما ترا بزرگ نمودیم و در آخر با لغت (لگد) به دهن ما زدی! ملالی جویا را مردم قهرمانش به شهرت رساند، زیرا او به دفاع از آنان برخاسته بود. اگر او هم مانند دیگران و مخصوصاً گردانندگان زنگ خطر می خواست "بزرگ" شود، باید ملتش را به تمسخر می گرفت. آقای گرداننده! خودت با توهین به یک ملیت مظلوم این کشور، مدت ها قبل لگدی به دهن ملت حواله نموده بودی. دیگران را در آیینۀ خودت نبین (یادت است که ملیت شریف هزاره را دزد و... خطاب نموده بودی؟) خوب است به گردانندگان فهمانده شود، که "نمایندگانی" که شما از آنان صحبت می کنید، جمعاً چیزی بالاتر از یک ملیون رأی از جمعیت 25 ملیونی کشور را بدست آورده اند!!!
می گویند: شتری کشته شده بود. از بقه ای پرسیدند، این را کی کشته است؟ در جواب گفت: من و مار لالایم. معلوم نیست، چرا اینان خود را در جمع پارلمان حساب می کنند؟ اگر قرار است، بی طرفی حفظ شود، شما را چه به دفاع از پارلمان؟ بگذار مردم در مورد آن قضاوت کنند.
برنامۀ زنگ خطر که به اصطلاح برنامۀ طنزیه(!) است، بیشتر کسانی را به مسخره و تمسخر می گیرد، که نه تفنگ دارند و نه باند آدمکش. در هیچ برنامه ای دیده نشده است، که به مسخره گی و جهالت تنظیم های بنیادگرای حاکم در دولت پرداخته شده باشد. آیا گردانندگان این برنامه، اسماعیل خان و سیاف و ربانی و قانونی و فهیم و خان های دیگر را با گندیدگی و مسخره گی شان ندیده اند؟ چرا آنان را به تمسخر نمی گیرند؟ زیرا می دانند که پرداختن به آنان، سر شان را زیر بالشان خواهد کرد. ورنه مسخره گی شان شهرۀ عالم است و اگر عزیز نسین زنده می بود، به جای پرداختن به مسایل ترکیه، به حماقت و جهالت سرکردگان جهادی و طالبی و دیگران لمیده در پارلمان می پرداخت. خوب است گردانندۀ برنامۀ زنگ خطر (حنیف همگام) جرئت به خرج داده و از مبلغی که شورای نظار و امثالش به بخاطر توهین به ملالی جویا به او پرداخته اند، حرفی به میان بیاورد.
یادداشت: آقای همگام، خوب است، منبعد استیضاح را استهزا نگویی، زیرا خود را به استهزا خواهی گرفت، این دو کاملاً با یکدیگر تفاوت دارد. مسایل جمع مسئله است، اما "مسایل ها" و "مشکلات ها" و "اسنادها" را در برنامۀ بعدی "استهزا" نمایید. آن دیگری که در این برنامه هیچ چیزی برای گفتن ندارد و فقط نقش دلقک خاموش را بازی می کند، نیز وارد گفتگو شد و گفت که پارلمان افغانستان (منظورش ولسی جرگه است) 350 نماینده دارد. پستۀ بی مغز گر لب وا کند، رسوا شود! از بیسوادی ها و بی خبری های دیگر شان می گذرم، زیرا فرصت آن را ندارم.
امتیاز شما به این مطلب
د ملی اردو او ناټو په عملیاتو کې ووژل شو. دا د ملادادالله برخلیک و. د هغه انسان برخلیک، چې د نورو د ژوندانه برخلیک یې په چړې ټاکو. ښایی د ملا دادالله مړینه، لږ تر لږه هغه کسان تسکین کړی، چې د کور غړی یې د وحشی دادالله په لاس حلال شوی وو. 
نیروهای احمدشاه مسعود که یکی از طرفین اصلی جنگ و در حاکمیت قرار داشتند، به امر مسعود، از کوه تلویزیون هر جنبنده ای را به گلوله می بستند. نیروهای مزاری، دوستم، سیاف، گلبدین و مسعود هر کدام برای سرکوب طرف مقابل، از هیچ وسیله ای دریغ نمی نمودند. کابل در ظرف چند روز به ویرانه ای شباهت پیدا نمود که همه آن را به شهرهای بمباران شده ای بعد از جنگ دوم جهانی تشبیه می نمودند. از آسمان و زمین، باران مرمی و راکت و هاوان می بارید. کابلیان در خون فرزندانش غسل تعمید می دیدند. کابل به فرمان باداران پاکستانی این تنظیم ها می سوخت و "رهبران" بی توجه به این همه خونریزی و چور و چپاول، همچنان سرگرم زدوخورد بودند، بیش از 65000 کابلی را کشتند، بر زنان و دختران و پسران تجاوز نمودند، گوش و بینی مردم را بریدند و بر فرق شان میخ کوبیدند، کابلیان را در کانتینرها کباب نموده و آنان را به تماشای رقص بسمل نشاندند و ده ها جنایت دیگر. مردم با دیدن این همه جنایت، هفت ثوری ها را فراموش نموده و شعار می دادند که: "هفت خر تان را بگیرید و یک گاو ما را پس بدهید".
و زمانی که دوباره با کمک و در پناه بی 52 به کابل یورش آوردند، در پست های حساس و کلیدی دولت جابجا شدند و چهار سال خون و جنایت (1371-1375) را در خاطره های مردم زنده کردند و برای اینکه جنایت های شان را از اذهان مردم زدوده باشند، هشتم ثور را به عنوان "جشن پیروزی جهاد" نامگذاری نمودند و برای این کار همه ساله ملیون ها دالر را خرج مصارف جشن می نمایند و با چشمان کلوخی و وجدان های یخزده به نظاره ویرانی هایی می نشینند که خود عامل آن بوده اند. رهبران تنظیم های هشت ثوری چنان بی چشم و حقیر اند که برای رسیدن به پست و چوکی حاضر به هر نوع معامله و پستی اند.
د تریاکو د شیرې د راویستلو لپاره باید هغه پر کوچنیو چړو پرې شی، تر څو شیره راووځی. همدې عمل ته هلمندیان، نیش وهل وایی. هر نیش وهونکی هره ورځ له 500 څخه تر 1500 پورې افغانۍ عاید لری.