سیستم وبلاگ پارسی باکسسیستم مدیریت فروش هاست و دامینسایت شخصی محسن داوری برنامه نویس PHPهماهنگی با موتورهای جستجو , رنکینگ گوگل , google pagerank , page rank , seo , search

صمد بهرنګی، د انسانیت لوړه څوکه

"موږ باید خپل ځان د عقل په مشال روښانه کړو، تر څو هغه کسان چې د جهل په تورتم کې دی، موږ ووینی. موږ باید هر څه ته د رښتیا او صداقت له مخې ځواب ورکړو. باید په ټول حقیقت او ټولو درواغو پوه شو."  ماکسیم ګورکی

 صمد بهرنګی په 1318 لمریز کال کې د ایران په تبریز ښار کې وزیږید. د ماشوم توب دوره یې په بیوزلې کورنۍ کې تیره کړه او په 1336 کال کې د تعلیم او تربیې پوهنتون څخه فارغ شو او د اذربایجان په کلیو او بانډو کې یې د ښوونکی په توګه خپله دنده پیل کړه. بهرنګی یوازې 29 کاله عمر وکړ. هغه یې په ځوانۍ کې پر سیند لاهو کړ. هغه ولاړ او نه یوازې د ایران، بلکې د دریمې نړۍ بیوزلی خلک یې هم د هغه د انسان دوستانه لیکنو څخه بې برخې کړل. بهرنګی له مرګ څخه کرکه درلوده. هغه ویل: هیڅکله به د مرګ خوا ته ولاړ نشم، خو که یوه ورځ ناچار شوم او مرګ زما خوا ته راغی (له دې پرته بله لاره هم نه شته)، مهمه نه ده، مهمه دا ده، چې زما ژوند د نورو انسانانو پر ژوندانه څه اغیزه درلودلې ده.

بهرنګی د ښوونکی د دندې تر څنګ د کیسو او ادبی او روزنیزو مقالو په لیکلو پیل وکړ. هغه له زورواکی، ظلم، د پاچایانو د زبیښاک، پانګه والۍ او امپریالیزم څخه کرکه درلوده. هغه تل د خپل ولس په فکر کې و او د بیوزلو وګړو په لیدلو به یې زړه له قهر او غوسې څخه ډکیده. بهرنګی له هغو تاریخی اتلانو سره مینه درلوده، چې د عدالت لپاره یې مبارزه کوله. له دې کبله په خپلو ټولو لیکنو او کیسو کې یې هڅه کړې ده، همداسې اتلان وستایی، له ښو کارونو څخه دفاع وکړی او بد کارونه تر نیوکې لاندې ونیسی.

بهرنګی له ماشومانو سره زیاته مینه درلوده او د هغوی لپاره یې زیاتې کیسې لیکلی دی، چې ماهی سیاه کوچولو (تور وړوکی کب)، یک هلو هزار هلو (یو شلتالو، زر شلتالو)، الدوز و کلاغ ها (الدوز او قارغان)، الدوز و عروسک سخنګو (الدوز او خبرې کوونکې نانځکه)، کوراوغلو و کچل حمزه (کوراوغلو او ګنجی حمزه)، 24 ساعت در خواب و بیداری (24 ساعته په خوب او بیدارۍ کې)، پسرک لبو فروش (لبلبو پلورونکی هلک)، افسانه محبت (د مینې افسانه)، تلخون او نورې کیسې شاملې دی.

بهرنګی یو ښوونکی و، داسې ښوونکی چې له خپلې دندې سره یې مینه درلوده. هغه غوښتل د ژوند تر وروستۍ سلګۍ پورې ښوونکی پاتې شی، په خپله هم زده کړه وکړی او د خپل هیواد ماشومانو ته هم یو څه ورزده کړی. هغه په دې پوه شوی و، چې د دریمې نړۍ اوسیدونکی ولې تر دې کچه وروسته پاتی او ناپوهه دی. هغه د زبیښاک (استثمار) په واقعی معنا پوه شوی و، چې څرنګه پانګه وال د دریمې نړۍ د انسانانو وینې زبیښی، هغوی په تیاره کې ساتی، تر څو په ښه توګه د هغوی په پښو او لاسونو کې د مریتوب کړۍ واچوی.

بهرنګی د همدې پوهې په لاس ته راوړلو سره، خپله لاره له بازاری او سرکاری ادیبانو او لیکوالانو څخه چې تل په هرې خبرې باندې نظر ورکوی، جلا کړه. هغه په دې باور و، هغه کسان چې پورته ناست دی او له ګرم ځای څخه سا وباسی، هغوی د ټولنې په درد نه پوهیږی، ځکه هیڅکله یې درد لیدلی نه دی. بهرنګی به تل په خپلو خبرو او لیکنو کې د برتولت برشت دې خبرې ته پاملرنه کوله چې: "هغه څوک چې په حقیقت نه پوهیږی، بې شعوره دی، خو هغه څوک چې په حقیقت پوهیږی او هغه دروغ ګڼی، تبهکار دی." د دې لپاره چې بهرنګی ته د "تبهکار" په سترګه و نه کتل شی، د خپلو بیوزلو خلکو منځ ته ولاړ، په "حقیقت" پوه شو او هغه ته یې "حقیقت" ووایه. صمد د جهل او وروسته پاتی توب جګړې ته ولاړ، تبرګی یې راواخیست او په زړورتیا او لوړ همت سره د هغې د جرړې د له منځه وړلو لپاره یې ګام پورته کړ. په هغه وخت کې دې کار له زړورتیا څخه پورته، لوړ همت ته اړتیا درلوده. دولت په هیڅ توګه نه غوښتل د جهل او وروسته پاتی توب جرړې له منځه ولاړې شی، ځکه په دې توګه د دولت عمر هم پای ته رسیده. په هغو ټولنو کې چې پر زبیښاک (استثمار) ولاړې دی، واکمنه طبقه د خلکو د تفکر او بینش د له منځه وړلو لپاره له هر ډول وسیلې څخه کار اخلی، د خلکو په وروسته پاتې ساتلو کې خپله ټوله پانګه په کار اچوی، هغوی د منځنۍ پیړۍ په خرافاتی افکارو تیر باسی، د علمی اثارو د چاپ کولو مخه نیسی، تر څو د ټولنې انسانان خپله ونډه او خپل رول له یاده وباسی او د بې روحه او بې حرکته انسانانو په څیر یوازې ژوند وکړی او په اقتصادی، ټولنیز او سیاسی وروسته پاتی والی کې لاس او پښې ووهی. له همدې کبله د وروسته پاتې او لوټ شویو ټولنو  فرهنګ نیم ځان کیږی، نو په همدې خاطر هم ده، چې ښوونکی ته په ټیټه سترګه کتل کیږی، د هغه کار ته ارزښت نه ورکول کیږی. ښوونکی د یوې مړۍ ډوډۍ د پیدا کولو لپاره دومره تر فشار لاندې نیول کیږی، تر څو خپل مسوولیت له یاده وباسی او د ژوندی پاتې کیدو لپاره نورو کارونو ته لاس واچوی. په داسې ټولنو کې د پرمختللی مفاهیمو سر په ګیوتین پرې کیږی. د ایران د یوه نامتو شاعر سعید سلطانپور په وینا: "د ستر لوټ لپاره، باید تر ټولو ستر فرهنګی تحمیل، شونی شی."

بهرنګی د همداسې ټولنې او وروسته پاتی  فکر د له منځه وړلو په لاره کې خپل ټول ژوند وقف کړ. هغه پوهیده چې د انسان د پیژندلو منشا، عینیت دی او ذهن د هغې تابع دی. هغه ډیر ژر پوه شو، چې په ټولنه کې لوږه، بې روزګاری، بیوزلی او نور ټولنیز مسایل د ټولنې د بنسټونو د عینی شناخت په وسیله شونی دی. هغه د انسانیت لوړه څوکه وه. یاد به یې د تل لپاره د نړۍ د بیوزلو په زړونو کې ژوندی وی.

یادونه: دا لیکنه مې څو میاشتې وړاندې په پیشرو اوونیزې کې خپره کړې وه. فکر مې وکړ، چې بده نه ده، چې له دوستانو سره یې هم شریکه کړم.

مصروفیت های زیاد باعث شد تا در چند روز گذشته نتوانم چیزی به وبلاگم اضافه نمایم. درس های پوهنتون از یکطرف و کار در دفتر از طرف دیگر. شب ها هم باید به کارهای دفتر دیگر در خانه رسیدگی نمایم. وقتی هوا سرد و گرم می شود، زکام و گلو دردی هم عذاب دیگری است که انسان را به کار کردن نمی ماند. دلم می خواهد هر روز چیزی بنویسم، اما فرصتی برای آن باقی نمی ماند.

لت و کوب به شیوۀ جهادی

 امروز وقتی از پوهنتون به دفتر کارم بر می گشتم، پشروی بانک جهانی با ازدحام مردم روبرو شدم. مردی ریش داریکه در یک دست تفنگ امریکایی و در دست دیگر مخابره داشت، از کنارم گذشت و به سوی ازدحام رفت. چون عجله داشتم، بی خیال از کنار ازدحام گذشتم، اما وقتی به عقب نگاه کردم، دیدم آن مرد تفنگدار به سوی موتری که در کنار سرک ایستاد بود، رفت و بدون چون و چرا سیلی ای به روی راننده اش(پیرمرد 50، 60 ساله) حواله نمود. با دیدن این کار به عقب برگشتم. دیدم موترش پنچر است. مرد تفنگدار که با لهجۀ غلیظ پنجشیری صحبت می کرد، با دشنام های رکیک او را مخاطب قرار داده و میلۀ تفنگش را به شکمش کوبید و بعد با مشت و لگد و سیلی به لت و کوب او آغاز کرد. لنگی از سر راننده افتاد و تایر پنچر موترش را نشان داد. اما آن وحشی با چنان بی رحمی او را بار دیگر با میلۀ تفنگ زد که پیرمرد خودش را خم نمود و بعد با لگدی از سوی همان تفنگدار روبرو شد. او چنان بی رحمانه عمل می کرد که لت و کوب مردم توسط جهادی ها را در ذهنم زنده کرد.

مردم به عنوان تماشاچی، صحنۀ لت و کوب را نظاره می کردند. کسی جرئت پرسیدن از آن وحشی را نداشت. مردم بین خود زمزمه می کردند که او لباس نظامی دارد و از آن سوء استفاده می کند. درین اثنا یکی از تفنگداران دیگر آمد و او را با خود برد. یکی از افراد از من پرسید، چه گپ بود؟ در جوابش مرد تفنگدار را نشان دادم و گفتم: آن پدرسگ آمد و این پیرمرد بیچاره را که موترش پنچر است، لت و کوب نمود.

وقتی از صحنه دور شدم، به اصطلاح "پدر سگ" فکر کردم. چند روز قبل یکی از دوستان برایم گفت که تو در نوشته هایت عفت کلام را مراعات نمی کنی و زیاد تند می نویسی. خوب، عمل این تفنگدار را شما با کدام زبان و "عفت کلام" خطاب می کنید و یا جنایاتی را که در سه دهۀ گذشته بر این ملت رفته است، چگونه بیان می نمایید؟ بسیار تلاش نمودم تا کلمات پوچ از دهنم نبرآید، ورنه او مستحق بدترین و چتل ترین کلمات و دشنام ها بود.

او را کشتند!

ساعاتی قبل فردی که خود را سخنگوی طالبان معرفی کرد، به یکی از رسانه ها گفت که آنان اجمل نقشبندی خبرنگار در بند افغان را کشته اند. این خبر در حالی اعلام می شود که طالبان گفته بودند اگر خواست های آنان مبنی بر رهایی چند تن از دوستان شان از چنگ دولت تا روز دوشنبه ساعت سه بعد از ظهر عملی نشود، او را خواهند کشت، اما امروز یکشنبه است و طالبان به گفتۀ مردم زیر قول خود زده اند! اگر خبر مرگ او واقعیت داشته باشد، شرم آن قبل از همه پیشانی دولتمداران نامرد و ترسوی ای را سیاه می کند که خبرنگار ایتالیایی را از چنگ طالبان رهانیدند، اما به زندگی هموطن مظلوم خود توجهی نکردند. تف بر عاملان آن!

دولت افغانستان هم اعلام نموده بود که درین رابطه به هیچ معامله ای تن نخواهد داد و اگر او را امروز (یکشنبه) هم نکشته باشند، به یقین او را فردا خواهند کشت تا زهر چشم خود را به دیگران نشان دهند. کاش چنین نشود.

به محض آنکه خبر کشتن احتمالی او را شنیدم، گلویم را بغض گرفت و قلبم را درد شدیدی. آخر او چه گناهی کرده بود که باید به این شکل بی رحمانه توسط انسان های وحشی و قسی القلب کشته شود؟ دادالله واقعاً که وحشی است و رحم ندارد، زیرا او اعلام نموده بود که انشاءالله (!) او را خواهد کشت. دادالله کسی است که ده ها نفر را به دست خود سربریده است. از چنین فردی، توقع رهایی او بدون معامله ای محال بود.

باز هم گروگانگیری

طالبان با به گروگان گرفتن خبرنگار ایتالوی و مترجم افغان و راننده اش، به موفقیت بزرگی دست یافتند و برای اولین بار فرهنگ معامله کردن را رواج دادند. طالبان توانستند در بدل رهایی خبرنگار ایتالوی، پنج تن از بلندرتبه ترین افراد خود را از بند دولت افغانستان برهانند. دولت افغانستان و نیروهای خارجی مستقر در کشور خبرنگار ایتالوی را بدست آوردند، اما مترجم افغان تا هنوز هم در بند به سر می برد و به گفتۀ یکی از رهبران طالبان مولوی دادالله، اگر دولت افغانستان غم نفر خود را نخورد، او را انشاءالله (!) خواهند کشت.

و اکنون با گذشت چند روز از آن حادثه، بار دیگر طالبان یک مرد و یک خانم فرانسوی را با سه افغان ربودند. شاید این بار باز هم دولت افغانستان و نیروهای خارجی به عین معامله دست بزنند و افغان ها را به حال خود رها نمایند. گذشتۀ این نیروها و دولت افغانستان نشان داد که خون افغانها برای شان پشیزی ارزش ندارد و از جانب دیگر طالبان همواره در تلاش خواهند بود، تا هر چه بیشتر گروگان بگیرند و افراد خود را آزاد نمایند، چیزی که سنگ بنای آن در کشور گذاشته شد.

جنایتکاران و ناقضان حقوق بشر برای پوشاندن جنایات و چهره های شان و دفاع از خود به ایجاد جبهۀ جدیدی دست زده اند، که "جبهۀ ملی" نام دارد. در رأس این جمع جنایتکار کسی قرار دارد که در زمان امارتش، کشور را به خاک و خون نشاند و بیش از 65000 کابلی را از دم تیغ گذراند. این چوکی پرست که برای هشت سال تمام، چوکی "ریاست جمهوری" را به ماتحتش سرش نموده بود و برای حفظ آن هزاران انسان بی گناه راکشت، اکنون از ناامنی و فساد اداری در افغانستان حرف می زند! در زمان حاکمیت او (ربانی) کابل در آتش سوخت و دزدان ائتلاف شمال که در آن وقت به نیروهای شورای نظار شهرت داشتند و شاگرد او (مسعود) در رأس آن قرار داشت، مردم را به تماشای رقص بسمل نشاندند، بر دختران پاکدامن تجاوز نمودند، چشمها را کشیدند و گوش و بینی بریدند... اکنون آن جمع جنایتکار به اضافۀ چند جنایتکار قبلی و بعدی در اتحادی گردهم آمده اند، تا بار دیگر کشور را در سوگ فرزندان شان بنشانند و وضع امنیتی کشور را بهتر بسازند و فساد اداری را ریشه کن نمایند!!

این جبهه بیشتر به سنگدان مرغی شباهت دارد که در آن می توان هر گند و مرداری را یافت. از جنایتکاران خلقی و پرچمی گرفته، تا دزدان ائتلاف شمال و نواسۀ "بابای ملت"! همه در آن شامل اند. جای "برادر جهادی" حکمتیار خالی است، هر چند نام هایی چون سیاف، محقق و خلیلی نیز در آن دیده نمی شوند، اما جبهه به صورت عموم کامل است. کسانی که تا دیروز در جریان جنگ های تنظیمی و غیر تنظیمی، گلوی یکدیگر را پاره می کردند، اکنون برای حفظ منافع شان جبهه ساخته اند!

آنانی که باید به خاطر جنایات و تبهکاری های شان در حق مردم افغانستان به پای میز محاکمه کشانده می شدند، از الف تا یا در دستگاه های دولتی حضور دارند و با زور تفنگ و پول، حرف اول و آخر را می زنند. مردم ما دیگر از آن مقدار آگاهی سیاسی برخوردار شده اند، که فریب چنین و چنان جبهه هایی را نخورند. "جبهه" سازان هر قدر در پناه "جبهه" راه بروند، به همان اندازه روسیاه شده و از سوی مردم تف و نفرین باران خواهند شد. بگذار جنایتکاران هزاران "جبهه" بسازند. همانطوری که این "جبهه" ها در گذشته هم جز خیانت دستاوردی نداشته اند، در آینده نیز به همان راه خواهند رفت. اعضای این جبهه به جنایت و قاپیدن پول و دارایی های مردم خو گرفته اند، لذا دور شدن آنان از جنایت و قاپیدن دارایی های مردم، امر محال است.

له ولسی جرګې څخه "واک اوټ" کول؟!

څو ورځې وړاندې بهرنیو او افغان ځواکونو د سیاف کور تالاشی کړ، چې د ولسی جرګې غړی او "جهادی مشر"  دی. له دې تالاشۍ وروسته په خپله سیاف له ولسی جرګې څخه د اعتراض په توګه ووت او د ولسی جرګې نورو غړو هم پر امنیتی ځواکونو کلکه نیوکه وکړه، چې ولې یې د سیاف خان کور تالاشی کړی دی. هغوی دا کار د قانون پر ضد کار وباله.

د هیواد د خاینانو او جنایتکارانو اصلی څیرې هغه وخت بربنډیږی، کله چې په خپله تر برید لاندې راشی. په هلمند، زابل، ارزګان، کندهار، پکتیا، کونړونو، پکتیکا، لوګر او نورو ولایتونو کې د خلکو د کورنو د تالاشۍ له کبله ولې په خپله سیاف او د ولسی جرګې نورو غړو له ولسی جرګې څخه د اعتراض په توګه "واک اوټ" ونکړ، چې نن ورځ اعتراض کوی او له ولسی جرګې څخه وځی.

د هیواد ټول وګړی د قانون په وړاندې برابر حقوق لری. خو یوازې جهادی سپین سترګی جنایتکاران دی، چې کولای شی د قانون پر خیټه وخیژی. سیاف څوک دی، چې باید کور یې تالاشی نه شی. دا خو د آی اس آی  او عربستان هماغه پخوانی جاسوس دی، چې نن یې ځان په ولسی جرګه کې د پیسو په زور ځای کړی دی. د هغه کور نه یوازې دا چې تالاشی شی، باید په خپلو د جنایتونو له کبله محکمې ته راکش شی. هغه کسان چې په اصطلاح باید د عامو ولسونو حقونه خوندی وساتی، د خلکو په غم کې نه دی، دوی یوازې د خپلو معاشونو، موټرونو او د ځان فکر کوی. څو اونۍ وړاندې کله چې په ننګرهار کې د ائتلاف ځواکونو پر ډزو لس تنه بې ګناه افغانان ووژل شول، ولې د ولسی جرګې او په سر کې یې جنایتکار سیاف له پارلمان څخه "واک اوټ" ونکړ؟ آیا هغوی افغانان نه وو؟ آیا هغوی د ژوند کولو حق نه درلود؟ خو لکه څرنګه چې ټولو ته روښانه ده، قانون معمولاً د هغو کسانو لخوا تر پښو لاندې کیږی، چې په خپله قانون جوړوی. که څه هم زموږ د ولسی جرګې زیاتره غړی په قانون جوړولو نه پوهیږی، خو بیا هم په اصطلاح قانون جوړوونکی دی.

هغو کسانو چې تر پرونه د اسلام او جهاد پر نامه پر خلکو کانې وکړې، نن د قانون تر نامه لاندې امتیازات لاس ته راوړی او د پرون په شان غواړی د خلکو پر اوږو سپاره شی، خو سیاف خان او سیافیان باید په دې پوه شی، چې یوه ورځ نه یوه ورځ خلک له هغوی سره د جنایتونو او ناتارو حساب کوونکی دی.

به کودکان ما هم رحم نمی کنند

دیروز در حمله ی انتحاری تروریستان به یک کاروان نظامی نیروهای افغان در ولایت لغمان، سه کودک کشته و شش کودک دیگر زخمی شدند.  تروریزم نه گناه می شناسد و نه بی گناه، نه طفل می شناسد و نه جوان، نه نظامی می شناسد و نه غیرنظامی. تروریستان آنقدر "مردی" و شهامت دارند که "مردی" شان به کشتن بی گناهان و اطفال معصوم ما می انجامد. تروریزم مرز و سرزمین نمی شناسد. به یاد دارم که دو سه سال قبل در حمله ای به یک مکتب در اوسیتیای شمالی، بیش از سه صد طفل را قربانی نمودند و خانواده های زیادی را در سوگ جگرگوشه های شان نشاندند. تروریستان برای برآورده ساختن اهداف شان به هر آنچه لازم ببینند، رو می آورند. هیچ مذهب و دین و کیش، جلو شان را گرفته نمی تواند. از نظر آنان، بی گناهان به بهشت می روند و گناهکاران به جزای اعمال شان می رسند، تو گویی آنان فرستادگان و پیاده کنندگان امر خداوند اند!

تروریستان در کنار قساوت و بیرحمی، سادیسم را نیز به ارث برده اند. وقتی آنان بی گناهان را می کشند، احساس آرامش روحی نموده و فکر می کنند به بهشت سفر کرده اند. آنان با کشتن انسانها، تسکین می شوند و با این کار عقده های زمان طفولیت یا نوجوانی را فرو می نشانند. آنان حتی برای لحظه ای هم به این فکر نمی افتند که کودکان معصوم چه گناهی را مرتکب شده اند که باید خون شان ریخته شود. تروریستان با ایجاد وحشت و رعب خود را به معراج رسیده فکر می کنند، به همین خاطر هم ذره ای رحم را به دل راه نمی دهند.

آغاز دوباره

با شروع پوهنتون، به شدت مصروف خواهم شد، زیرا علاوه از کار کردن نیمه روزی باید به پوهنتون هم حاضر شوم، برای امتحان آمادگی بگیرم و مطالبی برای هفته نامه های معین بنویسم و در کنار آن به وبلاگم هم رسیدگی نمایم. امیدوارم سال جاری تحصیلی را هر چه زودتر به پایان برسانم و فرصت بیشتر برای کار بیشتر پیدا کنم.

دوه ورځنی سیمینار

د چهارشنبې او پنجشنبې په ورځ (د مارچ په 28 او 29) د کلید ګروپ او انټرپریس لخوا د رسنیو او مدنی ټولنو په هکله دوه ورځنی نړیوال سیمینار جوړ شوی و، چې ما هم په کې ګډون درلود. په دې دوه ورځنی سیمینار کې د تمویل کوونکو پر فنډ او مرستو زیات ټینګار وشو، چې د سیمینار سازمان ورکوونکو له نړیوالې ټولنې او نورو تمویل کوونکو سازمانونو څخه وغوښتل، تر څو له هغوی سره زیاتې مرستې وکړی. له دې کبله په تیرو ورځو کې مې د هماغې غونډې پر رپوټ باندې کار کاوه. که څه هم دا سیمینار د فنډ لاس ته راوړلو لپاره په کار اچول شوی و، خو بیا هم د رسنیو او مدنی ټولنې په وړاندې د ستونزو او نورو ناخوالو په هکله خبرې وشوې.

د سیمینار تر ټولو جالبه برخه د حاجې محمدمحقق د ولسی جرګې د غړی ګډون و. هغه په خپلو خبرو کې وویل، چې ولسی جرګه به د رسنیو په قانون کې تعدیلات راوړی او هیڅ راز ستونزې به د رسنیو په وړاندې نه رامنځ ته کوی. خو په خبرو کې یې وویل، چې هیڅوک حق نه لری د اسلام په وړاندې، د اشخاصو، ګوندونو، سازمانونو او ملیتونو په هکله لیکنې وکړی او یا هغوی ته سپکاوی وکړی! د محقق له دې خبرو وروسته ټول دومره خوشحاله شول، چې تا به ویل هغوی یوه لویه لاس ته راوړنه لاس ته راوړه، خو هیچا له محقق څخه و نه پوښتل، چې کومو ګوندونو او کومو اشخاصو ته باید سپکاوی ونشی. په افغانستان کې دومره جنایتکاره اشخاص او ګوندونه شته، چې نه یوازې دا چې باید ورته سپکاوی وشی، بلکې باید محاکمې ته راوکاږل شی او د جنایتونو حساب او کتاب ورسره وشی.

گزارشی از سفر به غرب کشور

 ساعت نه قبل از ظهر ما را به میدان هوایی کابل خواسته بودند. قرار بود طیارۀ حامل ما ساعت یازده پرواز نماید، اما با تأخیر دو و نیم ساعته، ساعت 1:30 بعد از ظهر پرواز نمود. درست یک ساعت و پنج دقیقه بعد در میدان هوایی هرات فرود آمدیم. تاکسی ای گرفتم و به سوی شهر در حرکت شدم. شنیده بودم که این شهر را "قائد جهاد" مانند بهشت آباد نموده است. اما آن طور نبود. با توجه به ملیون ها دالر عایدی که "امیر جهاد" از گمرک هرات و ایران بدست می آورد، بازسازی آن زیاد جلب توجه نمی کرد. در هر گوشه و کنار شعارهای غند جهادی "قائد" بر روی دیوار ها دیده می شد.شب را در هرات در خانۀ یکی از دوستان سپری کردم و فردای آن ساعت شش و نیم صبح به سوی ولایت فراه در حرکت شدم. می گفتند تا فراه سه ساعت راه است، اما این فاصله را در چیزی بیشتر از پنج و نیم ساعت طی نمودیم. در مسیر راه یکی از تروریستان پاکستانی خود را انفجار داده بود، به همین خاطر موتر ما را هم تالاشی نمودند.

اینجا پنجشیر است! با گذشتن از فراه رود به شیوان رسیدیم. از یکی از ریش سفیدان در سرویس پرسیدم: کاکا اینجا کجاست؟ در جوابم گفت: اینجا پنجشیر است. در ابتدا تعجب کردم، اما به زودی دانستم چه می خواهد بگوید. با آنهم از آن ریش سفید پرسیدم: کاکا، پنجشیر خو اینجا نیست؟ به سویم نگاه کرد و در حالیکه می خندید، گفت: زور دولت به این مردم نمی رسد، همه مسلح اند و تریاک کشت می کنند. با انگشتش خارج موتر را که در حال رفتار بود، نشان داد و گفت: نگاه کن، همه تریاک کاشته اند. تا به حال چند بار دولت به اینجا آمده است، اما زورش به این مردم نرسیده است. 

شهر فراه: وقتی به آنجا رسیدم، نزدیک دوازدۀ ظهر بود. به یکی از دوستان تلفن کردم. او آمد و ما را با خود برد. از دوستانم در مورد فراه بسیار شنیده بودم. این ولایت، یکی از ولایات دور افتاده و عقب ماندۀ افغانستان است. ایران به اندازۀ کافی تأثیرش را بر این ولایت گذاشته است. زنان و دختران مانند ایرانیان، روسری های سیاه می پوشند، پول ایران (تومان) در این ولایت رواج دارد و همه با لهجۀ ایرانی صحبت می کنند. دولت هم به این ولایت و مردم توجه زیادی نکرده است. بیشترین ساختمان هایی که بنا شده، با پول شخصی مردم (پولی که با کارگری و یا کارهای دیگر در ایران بدست می آورند) ساخته شده اند. این شهر یک سرک عمومی دارد که چند چوک (چهارراه) آن را تکمیل می کند. اکثر مردم این ولایت فقیر اند و ناچار اند برای کارگری به ایران بروند.  

ولسوالی قلعه کاه: مریض شده بودم و استفراغ می کردم، به همین خاطر دو شب را در شهر فراه ماندم. با موتر یکی از خویشاوندان به ولسوالی قلعه کاه رفتم. سرک خامه بود. با گذشت نیم ساعت، به دشت هموار رسیدیم. اولین قریه ایکه در مسیر راه قرار داشت، محمدآباد نام دارد. این قریه زیاد بزرگ نیست و ریگ روان اطراف آن را احاطه نموده است. ولسوالی قلعه کاه در مجموع 27 قریه دارد. اکثر جوانان این قراء در ایران مشغول کار هستند. این ولسوالی با ایران سرحد مشترک دارد. 

قریۀ دو قلعه: بعد از قریب دو ساعت به قریۀ دو قلعه رسیدیم. وقتی خانه ها را دیدم، به یاد خانه های اعرابی که در فلم ها دیده بودم، افتادم. این قریه در سکوت عجیبی فرو رفته بود. دلیل آن را بعد از یکی دو روز اقامت در آنجا دانستم. شاید خانواده ای را سراغ نتوان که یکی از اعضای آن برای کار به ایران نرفته باشد. دو قلعه یکی از بزرگترین قریه های ولسوالی قلعۀ کاه است. پول رایج در این منطقه نیز تومان ایران است. روزی یکی از طفلان گفت: کاکا پول داری؟ گفتم بلی. برایش ده افغانی دادم. بعد از چند دقیقه برگشت و پول را مسترد نمود. گفتم: چرا. در جوابم گفت: کاکا، اینجا افغانی نمی چلد، تومان می خواهند. گفتم: اینجا خو ایران نیست که تومان می چلد. دیگران به خنده شدند و گفتند که مردم اینجا غیر از تومان چیزی را نمی شناسند. این قریه با ایران در حدود 50 کیلومتر فاصله دارد. کوه های ایران از دور معلوم می شود. مردم این منطقه چیزی برای شنیدن ندارند، به جز رادیوی مشهد. به گفتۀ ساکنان محل، بیش از 1500 خانواده در این قریه سکونت دارند. این قریه یک مکتب پسرانه (تا صنف نهم) و یک مکتب دخترانه (تا صنف چهارم) دارد. هنوز هم می توان آثار بمباردمان خانه های مردم توسط روسها را دید. این قریه طوری است که فکر می کنی، همین فردا مردم از اینجا کوچ می کنند. نیم درصد خانه ها پخته کاری است، بقیه خانه ها به شکل گنبدی ساخته شده اند. یک داکتر به تمام این 1500 خانواده رسیدگی می کند! در جریان اقامتم، اتفاق جالبی افتاد. در کوچه روان بودیم که همهمه ای برپا شد. ما نزدیک رفتیم، یکی از زنان چیغ زد و گفت: هله، عبدالله مرد. ما حیران شدیم، گفتیم، چه گپ است؟ گفتند، عبدالله "بنزین" خورده است و مرد. عبدالله می خواست پترول را از بیرل بیرون بکشد، با کشیدن پترول از بیرل، گاز متصاعد شده از پترول او را بیهوش می نماید و پترول بر او چپه می شود. وقتی عبدالله را دیدیم، او دیگر رمقی نداشت. من دلم پایین افتاد. حیران ماندم چه کار کنم. هیچ کمکی از دستم ساخته نبود. چشمان او از حدقه برآمده و زبانش بیرون شده و نفس نمی کشید. داکتر(!) این قریه نیز تشریف نداشت. یکی از افراد با سرعت موترش را آورد و او را به مرکز ولسوالی که کین نام دارد، انتقال دادند. من به خانه رفتم و قضیه را به دیگران گفتم. این پسر متعلق به همین خانواده بود. چیغ و فریاد زنان خانه را پر کرد و من مات و مبهوت در گوشه ای ایستادم. یکی از کاکاهای این پسر با او به کین رفت. کاکای دیگرش به قریۀ همجوار (جُرگ) رفته بود. وقتی او آمد، قضیه را برایش گفتند. ما با موتر به سوی کین در حرکت شدیم. تا آنجا بیش از 45 دقیقه راه بود. دلم به شدت می تپید. همه از من می پرسیدند، عبدالله چطور بود. من در جواب می گفتم: خوب بود. در حالیکه خدا از دلم خبر داشت. وقتی به کین رسیدیم، یکراست به سوی کلینیک رفتیم. از پیرمردی که در آنجا کار می کرد، پرسیدیم: پسری که تیل خورده بود، همینجا است؟ او با خنده جواب داد: بلی، او خوب است. با دیدن چهرۀ خندان پیرمرد، نفسی راحت کشیدم و بعد به دیدن عبدالله رفتم. او نشسته بود. تمام اتاق بوی پترول می داد. وضعش خوب بود. یک داکتر و یک نرس در این کلنیک کار می کردند. تعجب کردم. آخر خدایا، وقتی راه ها بسته باشد (به محض باریدن چند قطره باران، تمام راه های منتهی به شهر بسته می شود. هیچ موتری از قریه دور شده نمی تواند، زیرا بند می ماند)، مردم چه کار می کنند. مردم می گفتند، تا حال چندین نفر به علت نبود داکتر و نرسیدن به شهر، جان های شان را از دست داده اند.  

زیارت امام زید: این زیارت در سه، چهار کیلومتری قریۀ دو قلعه قرار دارد. همه ساله مردم در روز اول سال به آنجا برای تفریح می روند. قبل از آن برایم گفته بودند که به امام زید می رویم، اما به علت مصروفیت نتوانستیم. قرار شد روز اول حمل به آنجا برویم. مردم در مورد زیارت چیزهای زیادی تعریف می کردند. می گفتند، وقتی از بالای ریگ ها خود را به پایین بغلتانی، کوه به صدا می آید و خود به خود ترا به پایین انتقال می دهد. باور نمی کردم. فکر می کردم، آنان خود را فریب می دهند و تصور می کنند، صدایی می شنوند. به هر حال، وقتی به آنجا رفتیم، چند فامیل دیگر هم برای تفریح به آنجا آمده بودند. ما هم در زیر یکی از درختان (کمتر از ده درخت) بیتوته کردیم. همه برایم گفتند، می شنوی، اونه صدا می ته. من چیزی نشنیدم و در آن لحظه فکر کردم، مردم به همین شکل خود را بازی می دهند، نه صدایی وجود دارد و نه هم چیزی.جالب اینجاست که در این ساحه کوه تنها همین یک نقطه ریگ دارد که نه ریگ آن زیاد می شود و نه کم. ریش سفیدان محل می گویند، پدرکلان های شان به آنان گفته است، که این ریگ به همین اندازه بوده است، نه زیاد شده و نه کم. با یکی از دوستان دیگر و عبدالله (همان پسری که به اثر پترول بیهوش شده بود) به سوی کوه رفتیم. ما از راه ریگ نرفتیم. گفتیم، وقتی هوا سرد شود، از راه ریگ به کوه بالا می شویم. به نقطه ای اتصال سنگ ها و ریگ رسیدیم. وقتیم پایم را بالای ریگ ها گذاشتم، آنقدر داغ بود که فکر کردم، پاهایم آبله می شود. با اصرار دیگران ده، پانزده متری بالا رفتیم. گفتم، من دیگر بالا نمی روم، می سوزم (این درحالیکه اطفال و زنان بر بلندی کوه بالا شده بودند!) آنان گفتند که برای پایین شدن ساده ترین راه لغزیدن بر روی ریگ است. بر روی ریگ نشستیم و به لغزیدن شروع کردیم. هنوز ده متری را طی نکرده بودیم که کوه زیر پای ما به صدا درآمد و به لرزه افتاد. مات و حیران ماندم. باور نمی کردم. صدای آن شبیه به صدای طیارۀ بوینگ بود. فکر کردم، پاهایم آبله شده اند، از جایم برخاستم و با سرعت خود را بر بالای سنگ ها رساندم. دیگران هم همین کار را کردند. صدا خاموش شد. هنوز هم باور نمی توانستم. از کوه پایین شدیم و نان خوردیم. بعد از نان ظهر در حدود 20 زن و طفل به زیارت بالا شده بودند. وقتی آنان به لغزیدن آغاز کردند، ناگهان کوه به صدا آمد و ما که در حدود یک کیلومتر دورتر از آن قرار داشتیم، صدای آن را به وضوح می شنیدیم. زنان به آخر ریگ  رسیدند و به سوی ما در حرکت شدند، اما کوه همچنان می غرید. ساعت های چهار بعد از ظهر ما هم از راه ریگ به زیارت بالا شدیم. بسیار مشکل بود. پاهایم می سوخت، اما تحمل نمودم. به زیارت امام زید رفتم. قبر او نزدیک به 20 متر طول داشت. زنان رفتند و چیزی را در نزدیک بیرق آن آتش زدند. وقتی آنان آتش را روشن می کنند، خواهش خود را در دل تکرار می کنند. جالب اینجاست که هر قسمت این ریگ صدا نمی دهد. ما از یک جای دیگر شروع به لغزیدن کردیم، تقریباً 20 متر پایین آمده بودیم، اما صدایی شنیده نشد. یکی از دختران گفت، ما باید از جای دیگر پایین شویم. ما دوباره بالا شدیم و به آنجا که بیش از پنجاه متر فاصله داشت، رفتیم. همه نشستیم و شروع به لغزیدن کردیم. ناگهان کوه به لرزه درآمد و صدای غرش آن بلند شد. نارسیده به آخر کوه، با عجله دویدم و از صحنه چند عکس گرفتم. وقتی همه به آخر رسیدند، با چشمانم دیدم که ریگ چون موج دوباره به سوی بلندی در حرکت شد. همه ساله صدها و شاید هزاران نفر، این ریگ را با خود به پایین انتقال می دهد، اما از همان جا، دور نمی رود. زنان در اثنای پایین شدن معمولاً این بیت را می خوانند: یا امام شاه امام – پیر ما تکبیر ما – در هر دو جهان دستگیر ما.منظور از نوشتن در مورد زیارت امام زید این بود که اگر دولتمردان ما بتوانند آنجا را به ساحۀ توریستی تبدیل نمایند، همه ساله هزاران توریست را از سراسر جهان به خود خواهد کشاند و مردم این منطقه را که اکثراً فقیر اند، صاحب نان و نوایی خواهد نمود.  

اولادهای بوش پایین شوید! در ابتدا تصمیم داشتم، دوباره به هرات برگردم و با طیاره به کابل بیایم، اما دیگران "غیرت افغانی" ام را به جوش آوردند! همه می گفتند، ما از ایران به اینجا می آییم، کدام تشویشی نداریم، تو در کشور خود از راه زمینی سفر کرده نمی توانی. گفتم، خوب درست است، از راه قندهار به کابل می روم (با وجودی که فامیلم اصرار ورزیده بود که از راه قندهار نیایی و حتماً با طیاره بیایی). وقتی از قریه به شهر آمدم، دیگران اصرار ورزیدند که حمام نمایم و لباس هایم را تبدیل نمایم. اما من می دانستم که باید چه کار کنم. ریشم رسیده و لباس ها و موهایم کثیف شده بود. به نمایندگی رفتم و تکت گرفتم. گفت: فردا ساعت پنج بیا، پنج و نیم حرکت می کنیم. چهار و نیم صبح از خواب بیدار شدم. به نمایندگی رفتم. از اولین افرادی بودم که به آنجا رسیده بودم. سرویس 303 ما چیزی مانده به هفت حرکت نمود. وقتی به ولسوالی گرشک هلمند نزدیک می شدیم، ناگهان در ذهنم گشت که یکی از دوستان کانادایی ام تلفن نکند. نمی خواستم دیگران بدانند، من انگلیسی صحبت کرده می توانم. در مرکز گرشک، موبایلم به صدا آمد. شمارۀ آن را دیدم، ندانستم از کی است. وقتی هلو گفتم. طرف مقابل با انگلیسی گفت: چطور هستی؟ فکر کردم از همصنفی های پوهنتونم است. اما او خود را معرفی کرد که همان دوست کانادایی ام است. با او آهسته صحبت می کردم، طوری که کسی صدایم را نشنود. او پرسید، چرا آهسته صحبت می کنی؟ گفتم: در هلمند هستم. پرسید، در هلمند چه کار می کنی؟ گفتم: کابل می آیم، بعداً برایت می گویم. در گرشک موترهای امریکایی در حال گزمه بودند و در هر گوشه و کنار دیده می شدند. همان روز طالبان با امریکایی ها در گرشک درگیر شده بودند. وقتی از قندهار گذشتیم، در منطقۀ شاه جوی، موتری که از روبرو می آمد، چراغ هایش را روشن کرد و علامت داد. موتر 303 ما نیز متوقف شد. رانندۀ موتر گفت که طالبان در راه کمین گرفته اند. هر کسی که کارت و یا اسناد دولتی دارد، آن را پنهان نماید. رانندۀ ما نیز به سوی طالبان در حرکت شد. دلم به تپیدن شروع کرد. دیگران همه مردم عادی بودند، اما من با آنکه خود را همرنگ اراضی (!) ساخته بودم، با آن هم می ترسیدم. موتر ما آهسته آهسته به جلو می رفت و همه به این طرف و آن طرف می دیدند. کسی که در کنارم نشسته بود، کارت رأی دهی انتخابات ریاست جمهوری را در جیب داشت. از من پرسید، اگر کارت را ببینند، چیزی که نمی گویند. گفتم: سادۀ خدا، کارت را پنهان کن، اگر کارت را نزدت یافتند، سرت را می برند، تو می دانی طالبان یکبار 16 نفر را به خاطر همین کارت سر بریدند. آن بچه که تازه از کویتۀ پاکستان آمده بود، وارخطا شد و کارت را پنهان نمود. در فاصلۀ 500 متری، یک 303 دیگر را دیدیم که در کنار سرک متوقف شده بود، مردم گفتند که طالبان حتماً همینجا هستند. موتر ما در نزدیکی 303 سرعت گرفت که ناگهان با رگباری از سوی طالبان که بر بلندی تپه ای در کنار سرک کمین گرفته بودند، استقبال شد. آخرین  سرنشینان 303 اول دوباره به موتر بالا می شدند. جوان چهارده، پانزده ساله ایکه کلاشنکوفی در دست و چانته ای بر سینه داشت، جلو موتر ما را گرفت. جوان هفده، هژده سالۀ دیگر نیز به سوی موتر ما آمد. با زبان پشتو از راننده پرسید: کجا می روید؟ راننده جواب داد: کابل! گفت: پایین شوید، اولادهای بوش! این اخطار موی بر تنم راست کرد. به سرعت کامرۀ دیجیتل را که در جیب بغلی ام مانده بودم، از جیب کشیده و در خریطۀ مواد غذایی که برای راه گرفته بودم، گذاشتم. از کلکین به بیرون نگاه کردم، با همان طالب هفده، هژده ساله، که لنگی بر سر و هنوز ریش وی پر نشده بود، چشم به چشم شدم. طالبان دیگر بر بلندی تپه قرار داشتند، یکی راکت اش (RPG7) را به سوی موتر ما نشانه گرفته بود و دیگری پی کایش (PK) را. همان طالب بزرگتر به موتر بالا شد و گفت: همه از موتر پایین شوید. هنوز چهار، پنج نفری از موتر پایین نشده بودند که لندکروزر سرخ رنگی با سرعت از راه رسید. طالبان او را دست دادند، اما موتر ایستاد نشد. طالبی که در سرک ایستاده بود، بر وی آتش گشود، اما خطا کرد. لندکروزر از کنار 303 اول گذشت، از کنار موتر ما هم گذشت که از کنار تپه زیر رگبار قرار گرفت. به ناچار برِک زد. به عقب آمد. طالب جوان بر هر دو تایرش فیر کرد و او را از موتر به زیر کشید. در همین حال یکی از طالبان رانندۀ موتر اول را مخاطب قرار داد که چرا موتر لندکروزر را دست ندادی که متوقف شود؟ او در جواب گفت که من نمی دانستم. طالب با شنیدن این حرف، پای او را با گلوله زد و در همین اثنا چون قربانی دیگری را گیر آورده بود، به ما دستور دادند از آنجا برویم. آنانی که از موتر پایین شده بودند، با سرعت به موتر بالا شدند. موتر به راه افتاد، برخی ها جاهای خود را اشتباه کرده بودند و از ترس زیاد به جای دیگران نشسته بودند. همه از این می ترسیدند که در این وقت موتر اردوی ملی یا امریکایی ها از راه نرسد، زیرا نه طالبان به فکر مردم هستند و نه امریکایی ها و اردوی ملی. در بین فیرهای آنان، ما کشته خواهیم شد. با گرفتاری رانندۀ موتر لندکروزر ما نجات یافتیم، اما خدا می داند، چه بر سر او آوردند. در آن لحظه خطر را زیاد احساس نکرده بودم، اما وقتی مردم گفتند که طالبان، موبایل های مردم را چک می کنند و اگر در آن کدام شماره ای به اسم خارجی را یافتند، همین سند کافی است که به مرگ یک نفر تمام شود. با شنیدن این حرف، موی بر بدنم راست شد. در موبایلم شماره های چند دوست خارجی ام را یادداشت کرده بودم. هر چند من از راننده پرسیدم، به موبایل خو غرض ندارند؟ گفت: نه. اما این را نمی دانستم که آنان شماره های موبایل را هم چک می کنند. در برخی اوقات به شماره های درج شده در موبایل زنگ می زنند و با حیله و فریب، جای کار افراد را می پرسند. وای به حال کسانی که در اردوی ملی، پولیس ملی و یا دفاتر دولتی و خارجی کار کنند. بعد از شش سال این اولین باری بود که چهره های منحوس طالبان را بار دیگر از نزدیک دیدم. کاش دیگر هرگز چهره های شان را نبینم. 

از سایت انترنیتی روشنگری

ما دقیقه به دقیقه این هیولا را بزرگ میکنیم

روشنگری. روز 20 مارس در آستانه ورود به پنجمین سال جنگ در عراق، بالتزار گارزون، قاضی اسپانیایی که اسناد لازم برای دستگیری آگوستینو پینوشه را فراهم کرده بود، در مقاله ای در روزنامه ال پائیس اسپانیا نوشت وقت آن رسیده است که بوش و متحدانش را بخاطر برپاکردن جنگ عراق به محاکمه کشید.

بنا بر گزارش رویترز، گارزون در این مقاله نوشت جنگ عراق یکی از کثیف ترین و ناعادلانه ترین دوره های اخیر تاریخ بشر رقم زد. "ما باید مسوولیت جنایی کسانی را که مسوول این جنگ هستند، یا بوده اند،هستند عمیق تر مورد بررسی قرار دهیم و ببینیم آیا شواهد لازم برای آن وجود دارد که آنها را وادار به پاسخگویی نماییم."

گارزون در ادامه نوشت: "دلایل کافی برای بررسی مرگ 650000 انسان وجود دارد و باید بدون تاخیر کار را آغاز کرد."

گارزون شهرت بین المللی خود را مدیون تلاش برای دستگیری پینوشه است.به خاطر اقدامات او بود که در سال 1999 ، پینوشه که به انگلستان سفر کرده بود، در معرض دستگیری و انتقال به اسپانیا برای محاکمه قرار گرفت. ولی جک ستراو که آن هنگام وزیر خارجه بود و دولت تونی بلر مانع این کار شدند و وسایل رهایی دیکتاتور خشن شیلی و بازگشت او به شیلی را فراهم آوردند. طبق قوانین اسپانیا امکان محاکمه جنایتکاران بین المللی توسط قضات کشور در اسپانیا وجود دارد.

متحدان بوش از خود او بیشتر گناهکارند

گارزون نوشت کسانی که در این جنگ به رئیس جمهور آمریکا پیوستند به همان اندازه او و حتی بیشتر از او مسوولیت دارند، زیرا علیرغم اینکه اطلاعات نداشته و مطمتن نبودند، خود را در اختیار متجاوز قرار دادند تا این جنگ ضد انسانی را که هنوز ویرانی و مرگ ناشی از آن ادامه دارد به راه بیندازد."

گارزون مشخصا به نخست وزیر سابق اسپانیا خوزه ماریا آزنار اشاره کرد که از معدود حامیان پرو پا قرص حمله به عراق بود. آزنار در فوریه امسال گفت او حالا میداند که صدام حسین سلاح کشتار جمعی نداشت، ولی به اندازه کافی باهوش نبود که زودتر این را دریابد.

گارزون در این باره نوشت:"اگر او به اندازه کافی اطلاعات نداشت، چرا محتاطانه عمل نکرد و خواهان آن نشد که برای ماموران بازرسی سازمان ملل فرصت ایجاد شود، اما او به جای آن برعکس در وفاداری و سرسپردگی کامل به جرج بوش عمل کرد."

خوزه ماریا آزنار پاداش این وفاداری را گرفت و بنا بر رسمی که در دوره های اخیر متداول شده است، با حقوق و مزایای عالی کرسی در اختیار او میگذارند که در جلسات سخنرانی ویژه که توسط حلقه های بالای قدرت های بین المللی سازمان داده میشود به خطابه بپردازد و همان سرسپردگی به منابع قدرت و ثروت را که خود به نمایش گذاشت به سیاستمداران بیاموزد و سیاست تنظیم شده توسط محافظه کارترین قدرت ها را در این سخنرانی ها بازگو کند تا بعد از طریق رسانه ها و وسایل ارتباط جمعی به عنوان سیاست پیشرو زمان معرفی شود. برای تونی بلر نیز که همان نقش آزنار را در جنگ بازی کرد و سرسپردگی اش به بوش و نومحافظه کاران آمریکا به حدی است که دیگر حتی در سطح رسمی کسی انتظار ندارد دولت بریتانیا سیاست مستقلی ارائه دهد، همین مزایا و پاداش را در نظر گرفته اند و ایندیپندنت نوشته است قرار است او بعد از کنار رفتن از پست نخست وزیری به آمریکا برود و در این پست پر درآمد به کار مشغول شود.