سیستم وبلاگ پارسی باکسسیستم مدیریت فروش هاست و دامینسایت شخصی محسن داوری برنامه نویس PHPهماهنگی با موتورهای جستجو , رنکینگ گوگل , google pagerank , page rank , seo , search

نمی دانم (!)

چند روز قبل یادداشتی به امضای امیر ابراهیم فلاحیان با محتوای ذیل دریافت نمودم:

با سلام و عرض خسته نباشید به شما وبلاگ نویس عزیز

وبلاگ پر محتوا و خوبی دارید. امیدوارم به فعالیت خود ادامه دهید. ممنون می شم در صورت امکان از بحث های سیاسی جنجال آمیز دوری کنید تا خدای نکرده مجبور نشویم یکی از وبلاگ های برتر پارسی باکس را ببندیم. متاسفانه لینک ارتباط با مدیر را نگذاشته بودید، تا بتوانیم به صورت خصوصی با شما ارتباط برقرار کنیم.

با تشکر

نمی دانم چه بگویم. تا جایی که من فکر می کنم، وبلاگ نویسان نظرات خود شان را (هر چه باشد) مطرح می کنند. وبلاگ های فراوانی سراغ دارم که مسایل را تا سطح کوچه و بازار پایین می آورند، سکس می نویسند و دشنام های رکیک نثار یکدیگر می کنند، اما باز هم به کار شان ادامه می دهند و فکر می کنم این کار باید سیاست دست اندرکاران وبلاگ ها باشد.

من با فروتنی از دوستان دست اندرکار پارسی باکس تقاضا دارم، برای اینکه آزادی بیان و آزادی فکر زیر پا نشود، به وبلاگ نویسان باید اجازه دهند به شکل بسیار آزادانه مطالب شان را بنویسند، زیرا این کار به اعتبار پارسی باکس خواهد افزود و به کاربران آن خواهد افزود. وبلاگ های دیگر نیز همین کار را می کنند. از جانب دیگر اگر روزی به ناچار وبلاگم را به خاطر مسایل سیاسی بستند، پروایی ندارد. من احساس فخر خواهم نمود که وبلاگم بخاطر گفتن حقایق و مسایل سیاسی بسته شد، نه به خاطر مسایل هرزه و جلف و کوچه یی.

نمی دانم دوستان چه نظر دارند؟

د مارچ اتمه د ښځو د خلاصون ورځ!

رسم دا دی، چې هر کال د مارچ په اتمې نیټې د ښځو نړیواله ورځ د بیلابیلو بنسټونو، سازمانونو، دولتونو، ښی او چپ غورځنګونو، بورژوازی او غیر بورژوازی کسانو لخوا لمانځل کیږی او هیڅوک هم د دې ورځې د منځ ته راتلو په هکله پوښتنه هم نه کوی. راځئ وګورو، چې دا ورځ څرنګه او د څه لپاره منځ ته راغله.

په 1857 کال کې د نیویارک د ټوټو جوړولو په کارخانه کې ښځو تر بدو او ناوړه شرایطو لاندې ژوند کاوه. دا حالات ښځو ته نور د زغملو وړ نه وو، له دې کبله یې په اعتصاب لاس پورې کړ. د هغوی اعتصاب د هغې کارخانې مالک وډاروه او د کارګرو ښځو په ژوندانه کې یې لږ څه بدلون راوست. له دې پیښې څخه 50 کاله وروسته د دویم ځل لپاره د نیویارک په یوې بلې کارخانې کې ښځو اعتصاب وکړ، تر څو د 1857 کال د ښځو د اعتصاب یاد ژوندی وساتی. دا وار د کارخانې خاوند په بې رحمۍ سره ټولې کارګرې ښځې په کارخانې کې بندی کړې. په همدې وخت په کارخانې کې اور ولګید او 129 کارګرو ښځو په اور کې خپل ځانونه له لاس ورکړل. په کارخانه کې د کارګرو ښځو سوځولو د نړۍ په ګوټ ګوټ کې د انسانانو پام دې ته راوګرځاوه، چې باید پر ښځو غیرانسانی چلند بند شی.

د دې موخې لپاره په 1910 کال کې د فرانسې سوسیالیستو ښځو یوه غونډه راوبلله او په ترڅ کې یې د غونډې یوې ګډون کوونکې چې کلارازتکین نومیده، وړاندیز وکړ، چې باید په جنترۍ کې یوه ورځ د ښځو د مبارزې او خلاصون لپاره ځانګړې شی. د هغې وړاندیز په ګډه ومنل شو او له هماغې ورځې وروسته هر کال د نړۍ په زیاترو هیوادونو کې د مارچ اتمه د ښځو د نړیوالې ورځې په ویاړ لمانځل کیږی.

له بده مرغه له دې ورځې څخه غلط تعبیر شوی دی. ځینې یوازې په سمبولیک ډول دا ورځ لمانځی، خو هغه واقعی ارزښت چې باید دې ورځې ته ورکړل شی، هغه نه ورکول کیږی. په زیاترو غونډو، سیمینارونو او پروګرامونو کې یوازې خلک راټولیږی، څو تنه له دې ځای او هغه ځای څخه خبرې کوی او پر ته له دې چې د ښځو د حقونو او خلاصون په هکله کوم فکر ولری، یوازې پر دې بسنه کوی، چې "ښځه مور ده" او په دې توګه خپل ځانونه بیغمه کوی.

افغانستان د هغو هیوادونو له ډلې څخه دی، چې پر ښځو هر راز ظلم، تیری، زورزیاتی او نور ناوړه کارونه روا ګڼل کیږی. همدا اوس هم د هیواد په زیاترو سیمو کې ښځې ته د انسان په سترګه نه کتل کیږی، هغوی د میړونو، وروڼو، پلرونو او د کورنۍ د نورو غړو لخوا وهل او ټکول کیږی، د شریعت او مذهب په نوم سنګسار کیږی، سوځول کیږی، د سپیو په بدل کې ورکول کیږی، تر ډله ایز جنسی تیری لاندې نیول کیږی، په بدو کې ورکول کیږی او... دا په داسې حال کې ده، چې نړیواله ټولنه د ښځو د خلاصون په نوم افغانستان ته راغلې او ملیارډونه ډالره مرسته یې کړې ده. که تر پرونه پورې د طالبانو نوم اخیستل کیدو، اوس خو طالبان په دولت کې ځای نه لری، خو بیا هم ښځې له هماغه پخوانی حالت سره مخامخ دی. که نن ورځ طالبان نشته، د هغوی جهادی وروڼو د دولت ټولې واګې په خپل لاس کې نیولی دی او خپله توره واکمنی پر ښځو منی.

دا سمه ده، چې باید د مارچ اتمه نیټه ولمانځل شی، خو زموږ د هیواد ښځې یوازې د لمانځلو له لارې خپلو حقونو ته نه رسیږی او له پورتنیو ناخوالو څخه نه خلاصیږی. د دې لپاره چې دا وضعیت پای ته ورسیږی، باید ښځو ته پوهاوی ورکړل شی، هغوی ته د انسان په سترګه وکتل شی، برابر حقوق ورکړل شی او هغو کسانو ته چې پر ښځو زورزیاتی کوی، کلکه جزا ورکړل شی. موږ په داسې نړۍ کې ژوند کوو، چې د ښځو له ګډون پرته نشو کولای خپل هیواد د پرمختګ او سوکالۍ پر لور رهی کړو. له دې کبله د هیواد د ژغورلو او پرمختګ او سولې ته د رسیدلو لپاره د ښځو فعاله ونډه اړینه او لازمی ده. د نړۍ هیڅ هیواد یوازې د نارینه و په لاس اباد شوی نه دی. د ښځو او نارینه و ګډ کار کولای شی، موږ ته تمدن او پرمختګ را په برخه کړی او بس!

 

 

امتیاز شما به این مطلب

دیدار با رییس جمهور!

حدوداً 20 نفر در خانه ی یکی از وکلا جمع شدیم. ساعت 2:30 بعد از ظهر بود. برخی از دوستان دیرتر رسیدند. باید با رییس جمهور در مورد منشور "مصالحۀ ملی" صحبت می کردیم. روی مسایلی که با رییس جمهور در میان می گذاشتیم، تقسیم کار کردیم، یعنی همه باید در یک مورد صحبت نکنند و هر فرد به نوبۀ خود روی یکی از جنبه های منشور "مصالحۀ ملی" صحبت نماید. قرار شد من در مورد بخشیدن جنایتکاران و طرز کار کمیسیون در افریقای جنوبی صحبت کنم. هفت، هشت نفر برای سخنرانی تعیین شدیم.

ساعت 4 عصر همه با هم به طرف کاخ ریاست جمهوری در حرکت شدیم. بعد از چند دقیقه، به اولین درب دخولی قصر رسیدیم و با گذشتن از چند درب دیگر و تالاشی و چیک پاینت به مقر اصلی داخل شدیم. ساعت 4:30 بود. رییس جمهور با عده ای مصروف بود و با تاخیر 30، 35 دقیقه ای وارد تالار شد، با همه دست داد.

قرار بر این بود که ما اول صحبت نماییم، اما رییس جمهور موضوع را تغییر داد و خودش به صحبت آغاز نمود و گفت خوبست بدانید، من تا حال چه کرده ام، بعد شما حرف های تان را بزنید. او طی سخنانش گفت: "وقتی حقوق بشر در مورد جنایتکاران جنگی اعلامیه ای صادر نمود، ما هم پس فردای آن در رد آن اعلامیه ای صادر نمودیم. آن اعلامیه شخصیت های کشور ما را بی جهت مورد اتهام قرار داده بود. آن شخصیت ها کسانی اند که در جهاد افغانستان شرکت نموده و در بازسازی افغانستان کمک می کنند. کشور ما در یک حالت شکنند قرار دارد و کوچکترین حرکت، بی ثباتی می آورد. "بزرگان" به اعلامیه حقوق بشر ارزش زیاد دادند. من گفتم که شما تشویش نداشته باشید. سیاف و ربانی نزد من آمدند و در مورد اعلامیه مشوره خواستند، اما شورا عجله کرد و منشور خود را به تصویب رساند و بعد در غازی ستدیوم جمع شدند. من گفتم که این کار را نکنید، باز حادثۀ هشت جوزا تکرار خواهد شد، اما آنان اصرار داشتند که ما این کار را می کنیم. تصویب شورا دارای نواقص جدی است. درین مورد من از تمام مردم افغانستان پرسان کرده ام. به صورت عموم نظر همه یکسان است. مصالحه و صلح را همه قبول دارند، اما حق مردم محفوظ است، کسی که دخترش ربوده شده و یا بالایش ظلم شده است، باید به تمام معنی از آنان پشتیبانی شود. با تعدیلاتی که در منشور می آورم، آن را دوباره به ولسی جرگه می فرستم." کرزی بعد از این حرف ها گفت، برادر همۀ ما رنج دیده ایم، اونه رحیمی صاحب است. رحیمی سخنگوی رییس جمهور نیز که در این ملاقات حضور داشت، در جواب گفت که بلی، برادرم را زنده دفن کرده اند.

وقتی یکی از دوستان قصه بریدن سه انگشت یک خانم را با برچه بخاطر انگشتری اش در زمان حاکمیت جهادی ها بیان نمود، چشمان کرزی پر از اشک شد و گفت: او برادر، کی گفته که عدالت زیر پا شود، من این منشور را امضا نمی کنم، زیرا من حق کسی را بخشیده نمی توانم.

وقتی رییس جمهور این حرف ها را بر زبان راند، دیگر چیزی برای گفتن نماند، اما با آن هم عده ای باز هم صحبت کردند و در آخر من هم به نمایندگی از جوانان برای صحبت اجازه خواستم. کرزی در حالیکه وارخطا بود و به نماز شام می رفت، برایم اجازه داد و گفت، کوتاه حرف بزن.

من از جا بلند شدم و گفتم، آقای رییس جمهور، مردم همین اکنون هم از دست کسانی که کشور را تباه کرده اند، روز ندارند. همین اکنون در شمال کشور 2000 گروپ مسلح وجود دارد که مردم را تهدید می کنند. سیاف اعلام می کند که "دست پدر شان خلاص"! وقتی این حرف را گفتم، کرزی میان حرفم دوید و گفت کی این حرف را زده است؟ گفتم: سیاف. او تکرار کرد، خو سیاف صیب! گفتم، بلی سیاف. او انتظار داشت من سیاف صاحب بگویم، اما این را مگر به خواب می دید.

بعد از آن توضیح دادم، اینان به نام اسلام، مردم را قصابی می کنند و اخطار می دهند که هر کسی که منشور را رد می کند، ضد اسلام است.  چکری هم از طریق تلویزیون اعلام کرد، هر که آب از دم شمشیر خورد نوشش باد. بعد توضیح دادم که این افراد همواره از اثبات جرم صحبت می کنند. وقتی آلمان نازی شکست خورد، کی ها رهبران آلمان را محاکمه و جرم شان را ثابت کردند. جرم معلوم بود و همه بدون استثنا یا تیرباران شدند یا اعدام شدند و یا هم در کنج زندان ها پوسیدند، اما در افغانستان تمام کسانی که جنایت کرده اند، در دستگاه دولتی حضور دارند. قطار موترهای شان در یک سرک جای نمی شود وغیره، خواست مردم و به ویژه جوانان اینست، که بر خون های ریخته شده پا گذاشته نشود و حق مردم تلف نشود.

وقتی صحبت هایم تمام شد، آقای کرزی سرش را تکان داد و گفت، بلی، من هم همینطور می کنم!

معلوم نیست، آقای کرزی بر حرف هایش چقدر ایستاد خواهد ماند و باز هم تسلیم جنایتکاران نخواهد شد. او در جریان صحبت ها گفت که بلی، من انتقاد شما را می پذیرم که من با جنگسالاران ملاقات کرده ام!  

وعدۀ دیدار با رییس جمهور کشور

قرار است ساعت 4:30 بعد از ظهر با رییس جمهور کشور ملاقات نماییم. در مورد کان و کیف ملاقات بعد از ملاقات برای تان خواهم نوشت. در این ملاقات عده ای از وکلای مردم و شخصیت های مستقل با رییس جمهور در مورد منشور مصالحۀ ملی صحبت خواهند نمود و از وی خواهند خواست تا این طرح را امضاء ننماید.

چشم دوستان روشن!

دولت افغانستان حادثۀ کشته شدن 10 تن از هموطنان ما را که در جلال آباد به دست نیروهای ائتلاف کشته شدند، مورد بررسی قرار می دهد! به این می گویند: بعد از (...) زدن، چهار زانو نشستن. این اولین باری نیست که هموطنان ما یا در جریان بمباردمان ها و یا هم تیراندازی های نیروهای ناتو به شکل بی رحمانه کشته می شوند و دولت افغانستان از تشکیل کمیسیون بررسی حادثه خبر می دهد. با گذشت چند روز، نه از کمیسیون خبری می شود و نه از عاملان آن.

قضیه ی کنونی نیز شبیه به قضایای گذشته است. چیزی که روشن است، اینست که هیئت بلندپایه ی دولت، کاری از پیش برده نمی توانند و گیریم که تحقیقات آنان نتیجه ای بدهد، با عاملان آن چه برخوردی صورت خواهد گرفت؟ انسان هایی که قربانی این حادثه شدند، آیا با تحقیقات دولت مانند دمیدن صور اسرافیل زنده خواهند شد؟

دولت افغانستان و نیروهای ائتلاف بعد از وقوع حادثه همواره برای فریب مردم و خاموش کردن سر و صداها وعده می دهند که قضیه را مورد بررسی قرار خواهند داد و عاملان آن را مجازات خواهند کرد. چیزی که گذشتۀ نیروهای ائتلاف به رهبری امریکا نشان داده است، بی ارزش بودن خون افغانها نزد شان است. این نیروها با فراغ خاطر به کشتار دست می زنند و بعد با صدور اعلامیه ای پوزش می طلبند و خاطر شان را آرام می سازند. وقتی این نیروها شهامت مبارزه با طالبان و القاعده را در خود نمی بینند، به کشورهای شان برگردند، نه اینکه مردم ما را یک بار دیگر در سوگ عزیزان شان بنشانند. همین کافی است که ما از دست طالبان و جنگسالاران روز نداریم.

حادثه ی 13 حوت، قلب و روح افغان ها را جریحه دار نموده است. ما نمی توانیم به هر چیز کلوخی و سنگکی برخورد نماییم. اگر تروریستان به کشتار مردم دست می زدند، آنقدر درد نداشت، اما مردم تصور دارند که نیروهای ناتو و ائتلاف برای نجات آنان آمده اند، نه اینکه آنان را بکشند و بعد دولت افغانستان، با تشکیل کمیسیونی، همه چیز را پایان یافته تلقی نماید.

ما در طی 30 سال گذشته به اندازۀ کافی گزیده شده ایم. دیگر نمی خواهیم خون هموطنان ما با چنین بی رحمی و قساوت بر زمین بریزد، باید به این کار نقطه ی پایان گذاشته شود. این کشتارها به طالبان و القاعده کمک نموده و مردم را به صفوف شان می کشاند.

بیا هم خلک قربانی شول

نن (د کب دیارلسمه) په جلال اباد کې هغه وخت یوه خونړۍ پیښه رامنځ ته شوه، کله چې د ناټو ځواکونو کاروان د تیریدو په حال کې و او پر هغوی باندی یو ځانمرګی برید تر سره شو. له برید وروسته د ناټو ځواکونو په پټو سترګو پر خلکو باندې ډزې پیل کړې، تر څو خپل غچ له بې دفاع خلکو څخه واخلی. د خبرونو پر بنسټ د ډزو په ترڅ کې لږ تر لږه 8 کسان ووژل شول او ځینې نور ټپیان شول. له دې پیښې وروسته د سیمې اوسیدونکو د ناټو ځواکونو په وړاندې په لاریون پیل وکړ او د امریکا پر ضد یې شعارونه ورکړل.

دا لومړی ځل نه دی، چې د ناټو او ائتلاف ځواکونو په لاس زموږ بې وسلې او بې دفاع خلک په وینو لړل کیږی. د ناټو او ائتلاف ځواکونو هر وار له پیښې وروسته خپله پښیمانی څرګنده کړې او بس. خو دې کار خلک پوزې ته رسولی دی. له یوه پلوه زموږ هیوادوال د ترهګرانو په بریدونو کې وژل کیږی او له بل پلوه د "دوستانو" په بمباریو یا په پټو سترګو ډزو کې خپل ځانونه له لاسه ورکوی.

دا لړۍ به تر کومه دوام ومومی؟ نور دا کار د زغملو وړ نه دی. باید له نړیوالې ټولنې څخه وغوښتل شی، چې موږ پر خپل ولس باندې د داسې غیرانسانی کړنو تحمل نه لرو. په کندهار، هلمند، زابل، ارزګان، کابل او اوس په جلال اباد کې پرته له کوم جرمه خلک د هغو کسانو په لاسونو وژل کیږی، کوم چې د خلکو د ساتلو په نوم راغلی دی. د هیواد ولسمشر هم په دې هکله په سرو سترګو له نړیوالې ټولنې څخه وغوښتل چې د خدای لپاره زموږ پر بچیانو بمباری مه کوئ، زموږ بې ګناه خلک مه وژنئ، خو ناټو او ائتلاف ځواکونه د هغه په خبره، پیاز هم نه سپینوی.

نړیواله ټولنه، ناټو او ائتلاف ځواکونه د هرې ورځ په تیریدو سره د خلکو په منځ کې خپل اعتبار له لاسه ورکوی او که دا حالت دوام ومومی، خلک به یو وار بیا طالبانو، القاعده، جهادی او غیرجهادی تنظیمونو ته مخ واړوی او د هیواد په ورانولو به لاس پورې کړی، کوم څه چې د جلال اباد او کابل په خاینانه پاڅونونو کې موږ د هغې شاهدان وو.

استاد بی ناموس

چند روز قبل برنامۀ زنگ خطر از تلویزیون خصوصی طلوع، تصویری را به نمایش گذاشت که در آن یکی از استادان پوهنتون مزارشریف با فاحشه ای نشان داده می شود! این استاد بزرگوار(!) از یکی از محصلین خواسته است تا دختری را برای او پیدا کند، در غیر آن او را ناکام خواهد کرد. محصل که راه دیگری جز پیدا کردن دختر برایش نمی ماند، فاحشه ای را پیدا می کند و قبل از آن در خفا در اتاقی که قرار است استاد(!) با فاحشه مصروف شود، کامرۀ فلمبرداری را جابجا می کند و از صحنه فلمبرداری می کند. استاد در تصویر چنان وارخطا است که به شکل حیوانات درنده بر دختر حمله ور می شود و بی شرافتی و بی ناموسی خود را به نمایش می گذارد. و بالاخره فلم آن به تلویزیون طلوع می رسد.

از قضیه چنین برداشت می شود که این استاد بی ناموس، بی غیرت و بی شرم باید محصل مذکور را چقدر در تنگنا قرار داده باشد، که راهی جز رسوایی استاد(!) برایش باقی نمی ماند. استاد(!) قبل از این هم حتماً به کارها مشابه دست یازیده است و حتماً دختران معصوم پوهنتون مزار را هم تهدید نموده است.

این تنها قضه ایست که به خارج درز نموده، بدون شک در پوهنتون های دیگر کشور  استادان بزرگوار(!) دیگر هم به چنین کارهایی دست زده اند. این کار باید به مثابۀ زنگ خطری برای مسوولین وزارت تحصیلات عالی تلقی شود.

در کشوری که جنایتکاران جهادی بر دختر و پسرش تجاوز کردند و همین اکنون هم زنان و دختران با عفت کشور ما را در اقصی نقاط مورد تجاوزهای دستجمعی قرار می دهند، این قضیه برای بسیاری ها زیاد تکاندهنده به نظر نرسیده و عمق آن را درک نمی کنند. استاد، کسی است که نسل آیندۀ کشور را آموزش می دهد و تربیه می کند و محصلین و شاگردان هم او را به عنوان الگو برای خود قرار می دهند. وقتی استادان به کاری که باید محصلی را از آن برحذر دارند، خود به آن دست زنند، این کار به ضرب المثل مشهوری می ماند که: کفر اگر از کعبه خیزد، کجا ماند مسلمانی!

حداقل کاری که با این استاد بی ناموس باید صورت گیرد، اینست که او را در پیشروی محصلین در پوهنتون کف پایی بردار کنند، تا درس عبرتی باشد برای استادان(!) دیگری که چنین چیزهایی را در ذهن می پرورانند.

د افغانستان په شمال کې 2000 غیر قانونی وسله والې ډلې!

د شمال ټلوالې تاجیک او ازبک جنګسالاران لا تر اوسه د خلکو پر ژوندانه واکمن دی. خلک د هغوی له ډاره د ټوپکو په لټه کې دی، تر څو وکړای شی له خپل ځان څخه دفاع وکړی. د هیواد په شمال کې پلخمری هغه ښار دی، چې تر اوسه په کې وسله والې ډلې واکمنې دی. دې حالت د هیواد پر سویل او شرق باندې هم خپله اغیزه ایښې ده. ظاهراً داسې ښکاری، چې دا سیمه ډیره ارامه ده.

خو دې نسبی ارامی له ولسمشر حامد کرزی سره هیڅ راز مرسته کړې نه ده او د هغه حکومت د ناټو ځواکونو په شتون سره سره خپل واک پر ټول هیواد واکمن کړی نه دی.

حبیب الله چې مستری دی او په پلخمری کې کار کوی، وویل: "هیڅ دولتی والی تر اوسه له درې یا څلورو میاشتو څخه زیاته موده دلته تیره کړې نه ده، ځکه دلته له هغوی څخه زیات ځواکمن خلک واکمن دی، هغوی یو جال جوړ کړی دی." پلخمری د بغلان ولایت هغه سیمه ده، چې په 2006 کې د کابل ټاکل شوی والی دری ځله بدل شو.

د سیمې اوسیدونکی وایی، چې د شمالی ټلوالی تاجیک او ازبک جنګسالارانو چې له امریکاییانو سره د طالبانو په ړنګولو کې مرسته وکړه، اوس هم دلته واکمن دی او خلک د ټوپک په زور ځوروی. خلک هم د هغوی له ډاره د ټوپکو د پیدا کولو په لټه کې دی.

یوه سیمه ییز قوماندان وویل، د تیرو درې کالو په پرتله د یوه روسی کلاشینکوف بیه له 100 ډالرو څخه 400 ډالرو ته رسیدلې ده.

د طالبانو له ړنګیدو وروسته د جاپان هیواد د 63000 وسله والو د بې وسلې کولو لپاره له 141 ملیون ډالرو څخه زیاتې پیسې ولګولې. ځینې بې وسلې شوی کسان خپل عادی ژوندانه ته ستانه شول، خو نورو یې خپلې وسلې په پټه توګه وساتلې.

د افغانستان د ملګرو ملتونو پر بنسټ، 2000 غیرقانونی وسله والې ډلې فعالی دی، چې د دې ډلو 120000 غړی په خپله په جنایتونو، غلا او د نشه یی توکو په قاچاق کولو بوخت دی. له دې 2000 غیرقانونی ډلو څخه هره ډله یې په منځنۍ کچه 5 غړی لری. سربیره پر دې نورې نوې ډلې هم پر دې ډلو اضافه شوی دی. شمالی ټلوالې له دې ډاره بیرته خپلې ډلې جوړې کړی دی، چې په سویل او ختیځ کې د هغوی په وړاندې پښتانه، غښتلی نه شی.

له 1000 تنو افغانانو او 200 تنو ماهرانو سره له مرکې وروسته د افغانستان د مطالعاتو د سټراټیژیک مرکز ویلی دی، د شمالی ټلوالې قوماندانو چې په پیل کې د بې وسلې کولو په بهیر کې ګډون کړی و، اوس بیرته خپل ځانونه وسله وال کوی، تر څو ښاغلی کرزی له ننګونو سره مخامخ کړی.

  په شمال کې د وسلو بیه لوړه شوې ده. دا هغه سیمه ده، چې د روسانو له تیری راهیسې د وسلو لویې زیرمې لری، خو خلک د وسلو رانیولو ته د سیمه ییزو قوماندانانو لخوا هڅول کیږی. ځینې قوماندانانو د وسلو په قاچاق کولو لاس پوری کړی دی. قاچاق کوونکی فاسدو پولیسانو ته پیسې ورکوی او هغوی هم پرته له کومې ستونزې هغوی ته اجازه ورکوی، چې وسلې قاچاق کړی.

لاسلو تور چې په بغلان کې د هنګری سرتیرو د پی ار ټی ډلې امنیتی مشاور دی، وویل: شمال هغه سیمه ده، چې له هغه ځایه طالبانو ته وسلې استول کیږی. دا کار به د افغانستان دولت له ننګونو سره مخامخ کړی. دم مهال په افغانستان کې د امریکا په مشرۍ د ناټو 47000 سرتیری حضور لری.

شمال ټلواله له یوه پلوه په دولت کې بنسټیز ځایونه نیولی دی او له بل پلوه یې په خپلو سیمو کې وسله والې ډلې جوړې کړی دی، چې د اړتیا په وخت کې ورڅخه کار واخلی او د 1992 څخه تر 1996 د واکمنۍ د وینو تویولو، لوټ او غلا تاریخ راژوندی کړی.

نامه باقر باطبی (پدر احمد باطبی) به نقل از عفو بین الملل

نمیخواهیم فرزندمان احمد باطبی را در گوشه زندان از دست بدهیم!

کمک کنید تا آزاد شود!

میخواهم با شما سخن بگوئیم. ما از شما مردم در هر کجا که هستید برای نجات پسر عزیزمان احمد استمداد می طلبیم. خواهش میکنیم برای نجات پسرمان احمد باطبی ما را یاری کنید! این انتظار یک پدر و مادر از شما است. احمد مٽل فرزند شماست. برای نجات فرزندتان کاری کنید!

اسم احمد باطبی پسر عزیز و جگر گوشه ما دیگر نه تنها برای شما بلکه برای مردم سراسر دنیا آشنا است. عکس پسرم توسط تمام خبرگزارهای دنیا مخابره شده است و همه با تصویر احمد باطبی که پیراهن خونین یک دانشجو را بلند کرده است، آشنا هستند.

پسر من هیچ جرمی مرتکب نشده است. جرم او از قرار این است که پیراهن خونین یکی از هم دانشگاهی هایش را در جریان اعتراضات ۱۸ تیر ۷۸ بلند کرده است. برای این اقدام فرزند ما دستگیر شد و برایش حکم اعدام صادر شد.

با دستگیری و صدور حکم اعدام برای فرزندمان معنا و روال زندگی ما عوض شد. من و مادر احمد دیگر شب و روز نداشتیم. فقط یک هدف داشتیم. نجات فرزندمان از اعدام. پس از تلاشهای بسیار، پس از دوندگیهای زیاد، پس از اعتراضات گسترده شما در گوشه و کنار دنیا، پس از ارسال نامه های متعدد به سازمانهای حقوق بشر و ملاقات با مسئولین دولتی، پرونده احمد مجدداً بازبینی شد و حکم احمد به ۱۵ سال زندان تغییر کرد.

ما شاد بودیم که پسرمان از اعدام نجات یافته است. جشن گرفتیم. اما ما مٽل بسیاری از شما پدر و مادریم و نمیخواهیم که خراشی به زندگی فرزندمان وارد شود. میخواستیم که آزاد شود. و از اینکه باید شاهد این باشیم که احمد بهترین دوران زندگی اش را در گوشه زندان سپری کند، دچار غم و اندوه بزرگ دیگری شدیم.

روزها و سالها سپری می شد و ما در تلاش برای آزادی فرزندمان هر تلاشی کردیم. از همگان تقاضای کمک برای آزادی او کردیم. به سراغ هر نهاد و هر مقام دولتی رفتیم و هر روز شاهد بودیم که چگونه فرزند ما پژمرده تر می شود و روز به روز وضعیت جسمی اش در زندان بعلت نبود ابتدائی ترین امکانات زیستی ضعیف تر می شود.

۷ سال بازداشت در زندان دیگر چنان وضعیت جسمی احمد را به تحلیل برده بود که برای مداوا مجبور شدند او را از زندان مرخص کنند. احمد تحت نظر پزشک بود و مداوای او ادامه داشت تا اینکه در ۷ مرداد ماه سال ۸۴ مجدداً در منزل دستگیر شد و به زندان اوین بازگردانده شد.

این بار دیگر مادرش حتی قدرت رفتن و مراجعه کردن به مسئولین و ملاقات او در زندان را نداشت. بعلاوه فشار مقامات امنیتی علیه ما نیز افزایش پیدا کرد. مصاحبه ها و نامه نگاریهای ما با رسانه ها با تهدید نیروهای امنیتی روبرو شد. اما مگر میشود در مقابل این تهدیدات دست از تلاش برای آزادی فرزندتان بردارید؟

من مٽل بسیاری از شما یک پدرم. مٽل همه پدران آرزوی خوشبختی فرزندم را دارم. آرزو دارم که درمراسم فارغ التحصیلی اش، درمراسم ازدواج و عروسی اش و در آرزوی تولد فرزندش شرکت کنم. اما در عوض ۸ سال است که چشم به عکسهای احمد دوخته ایم و اشک می ریزیم، تازه باید شاهد این باشیم که همسرش سمیه را نیز در تاریخ ۲ اسفند ربوده و زندانی شود. از زمین و آسمان برای ما مصیبت میبارد.

اکنون احمد در اعتراض به دستگیری همسرش دست به اعتصاب غذای خشک بزند. دیگر تحمل این وضعیت را نداریم. کمکمان کنید. کمک کنید تا فرزند دلبند مان را آزاد کنند! کاری از دست ما جز درخواست و تقاضای کمک مجدد از شما مردم ساخته نیست. خطر مرگ، زندگی احمد را تهدید میکند. سمیه در زندان است. کمک کنید!

تنها یک راه در مقابل ماست. من و مادر احمد اعلام میکنیم که اگر تا روز ۱۰ اسفند فرزندمان و همسرش را تا ۱۰ اسفند برای ادامه معالجاتش آزاد نکنند ما در پارک دانشجو با عکس فرزندانمان تا آزادی شان تحصن خواهیم کرد.

ما از تمامی رسانه های خبری دنیا میخواهیم که برای آزادی فرزندانمان این اعتراض ما را منعکس کنند. صدای استمداد ما را به گوش همه برسانند. ما از تمام خانواده های زندانیان سیاسی میخواهیم که برای آزادی و نجات عزیزانشان به ما بپیوندند.

باقر باطبی

کرج – ایران

۴ اسفند ۱۳۸۵

http://wantedbypeople.wordpress.com/

(مرکز پیگرد سران رژیم اسلامی به جرم جنایت علیه مردم)

http://wantedbypeople.wordpress.com

www.wantedbypeople.com

Email:peygard@gmail.com

علی جوادی

Tel: + 1 310 402 6567

Email: Ali_Javadi@yahoo.com

دیروز متأسفانه باز انترنیت کار نمی کرد و نتوانستم، چیزی را به وبلاگم اضافه نمایم.

ناتور رحمانی

درمراسم سنگسار مردی که اولیِن سنگ را برفرق زن زد من بودم  ....

خباثت روح مرد سیه دل این نماینده برناحق دین چه را میخواهد سنگسار نماید؟  آلودگی اخلاق را یا مظلومیت موجود بخت برگشته ای را ؟؟

سیه دستار تردامن که به یقین خود بارها عامل فجور بوده و برای هموار کردن دام فریب، رنگین ترین شیادی ها را بکاربسته است تا زنی را طعمه هوس حیوانی خویش بسازد و تپش دل هوسباز را روی پیکر درمانده وتشنه ی  او آرام نماید.

این عفریت خون آشام با جواز مردی (اگرمردی یی درکاربوده باشد) هر تجاوز و تعدی را در مورد زن، حق خود دانسته بدون خجالت و شرم تا مرز گندیدگی پیش میرود . او آله ی مردانگی اش را دلیل بزرگ مباهات و افتخار میداند !!

جامعه بشری ازین قماش ددمنشان مسندنشین که دستور مجازات و کشتن انسان را با سنگ صادر مینمایند در طول تاریخ زیاد بخود دیده است. همان هایی که "چون به خلوت میروند آن کار دگر می کنند..." زیرا بزعم خود شان مرد اند وحق هر خلافی را دارند. معلوم نیست این حق را کی به آنها داده است؟ درحالیکه خود یک پای قضیه اند و عامل فساد در جامعه.

این تبه کاران دوران به هر مناسبتی و در هر زمانی بنابر نفع شخصی و خدمت به آنجای خود بزرگترین سنگ های آسیاب ستم را با خون مظلوم ترین کسان گردانیده اند... این ها زیاد زرنگ و چموش اند، ظاهر بسیار مهربان و فریبنده دارند. افعی هایی اند که زهر کشنده خود را بجان بیچاره ترین روزگار زده ها و توده های از خرد دورمانده می ریزند و درد بزرگ اینکه باز هم با قبای کذایی فریب پارسایانه از فراز منبر برای تاراج شدگان ستم حدیث صبر و شکیبایی میخوانند و آنها را به وعده دنیای بهتر دعوت به سکوت و پذیرش انواع بیداد میکنند تا خموشانه در روغن بدبختی های تحمیل شده بریان شوند ؟!

فراتر ازین در ذهن دیگران و مصیبت زده ها فرو می برند که جزای عمل حق است، یعنی زنی که هوس بدلش راه پیدا نماید و با مردی غیر، سخنی از عشق گوید و تشنگی های عاطفی را با نوازش محبت غیر، مرفوع نماید، باید سنگسار شود، زنده بگور گردد تا عبرتی باشد برای دیگران و دلیلی باشد برای حفظ اخلاق درجامعه.

این قهرمانان جنایت از آن مرد و یا (نامردی) که طرف دگر مسئله بوده و چنین مصیبتی را بخاطر فرو نشاندن هوس خویش به وجود آورده است، نامی نمی برند چه که اصلاً در قانون اخلاق جامعه ساخته ذهن شان برای وی مجازاتی در نظر گرفته نشده است، زیرا او یک مرد است و اجازه دارد بازهم با همان مردانگی قابل افتخارش زنی دیگری را تا سنگسار بکشاند و سنگ های شرمیده از ستم را با خون آن مظلوم که هیچ حقی در جامعه سنتی و مردسالار ندارد، رنگین بسازد.

با دریغ و درد ! این ارواح خبیثه و سیه اندیش را درهمه زمانه ها عده ای روشن نمایان دانش کش و مریض یاری رسانیده اند. آنان با افزار دست داشته یعنی حنجره و قلم برای آزادی، حق و انسانیت همیشه گودال کنده اند، تا تیکه داران دین خدا همه را درآن مدفون بسازند.

این عاملان شکنجه و ظلم، فرصت و مجالی برای اندیشه نداده اند "که آیا خطایی در کار بوده یا زن از روی استحاله روحاً در وضعی قرار داشته که تن به چنین کاری داده است..."  بخت برگشتگی ما چنین است که واپسگراترین ناکسان آنانیکه ضمیر شان منبع خباثت و رذالت است، حکم سنگسار و زنده بگور کردن انسان را زیر انبار ازسنگ میدهند؟!

درکتاب قانون شان "آن نامردی که زنی را در بدل سگ میفروشد، زنی را به خود کشی وامیدارد، دختری را مجبور به خود سوزی مینماید، دختر یازده ساله را اسیر و به فروش میرساند..." یا صد ها جنایت شرم آور دگری ازین قبیل را مرتکب میگردد، حرفی ندارد. او سالار مردی است که برای ارتکاب رذالتش هیچ مانعی درکار نیست!!

این پشمینه چهرگان بیگانه باور در هر فرصتی به سیه کارترین جلادان شمایل قدسی داده اند و با سحر کلام و زبان بیگانه، توده های درمانده و بی خبر از دنیا را فریفته اند که گویا دنیا بدرد مُومن نمیخورد و از برای میزان حق باید منتظر دنیای دگربود... مگر خود برای بدست آوردن مزایا و لذات دنیا دست به هر جنایتی زده از اجرای هر خیانت و رذالتی ابا ندارند. این دین فروشان دنیا نگر، چاکران سیاست زور و سرمایه و توبه فرمایان  که "خود توبه کمترمیکنند..." نشانی فقیرترین معامله گران دین، ملای مسکین، مولوی نادار، پیر بی چیز و طالب بینوا را درین دوران از هم پاشیدگی سیاسی و سیاستبازی از کی و در کجا جویا شویم؟

با شگفت می بینیم این دکانداران دین فروش،  دلالان مذهب، عقیده و ایمان آخرت و عقبا را به مال و منال، جا و مقام و تخت و تاج دنیا ترجیح داده یا فروخته اند. اینان هرچه در تصور نگنجد در دنیا دارند. قطرشکم، ضخامت گردن، حساب بانکی و تعداد زن های شان هر روز افزون تر میگردد. مگر برای مردم چپاول شده، تحت تجاوز و ظلم قرار گرفته، گرسنه، ژولیده و برباد رفته حکایت صبر و بردباری میخوانند: غم مخورید آن دنیا، بهشت برین با تمام امتیازات آن مال شماست. صبرپیشه نمایید که وعده یک بر صد هزار در دنیای دگر برای صابرین داده شده است.

اگراحیاناً بیچاره تاراج شده آنکه