سیاف از خدا زیاد می ترسد یا از بی 52 ؟
دیشب تلویزیون خصوصی لمر، مصاحبه ای داشت با یکی از سران جنایتکار جهادی به اسم عبدالرب رسول سیاف که نماینده در پارلمان کذایی افغانستان است،. او در ابتدا حاکم به نظر می رسید، اما وقتی صحبت به جنایتکاران و محاکمۀ شان رسید، به تته پته افتاد، وارش خطا شد و به خواندن آیات متوسل شد. از آنجایی که این ریاکاران دین همه چیز را از زیر عینک فریبکاری دینی می بینند، به این لحاظ اظهار نمود که فهم قانون اساسی به فهم دین ضرورت دارد (همان قانون اساسی ایکه غربی ها(!) برایش ساخته اند). مصاحبه بسیار جالب بود و خوب است به قسمت هایی از آن اشاره نمایم.
امر خدا است که اگر مسلمانان با هم درگیر شدند، شما بین آنها صلح بکنید، خداوند از ما می خواهد. این جنایتکاران متجاوز به ناموس مردم چرا در آن سال هایی که خون می ریختند، بین خود صلح نکردند؟ آیا در آن وقت خداواند از ایشان تقاضای صلح ننمود؟ وقتی مردم در آتش جنگ های خاینانه می سوختند، امر خداوند کجا بود؟
جنگ را دیگران دامن زدند و هنوز هم خواهان جور آمد بین ما نیستند (ما خر بودیم و دیگران ما را سوار شدند) اما بلافاصله متوجه می شود و می گوید: ما آنقدر گنس و گول نبودیم که دیگران از ما استفاده کنند!
کسانی که این فیصله را رد می کنند، سر این ملت دل شان یخ نکرده است، باز می خواهند این ملت به خاک و خون بغلتد. این ملت که یک بار بدست گرگان جهادی به خاک و خون غلتید، این کدام افراد اند (جز ویرانگران سه دهۀ اخیر) که دل شان به این ملت یخ نکرده است؟
یک تعداد مردم اجیر و مزدور می خواهند بر ضد اسلام فعالیت کنند. مرحبا! مزدوری و کاسه لیسی تمامی تنظیم های بنیادگرای جهادی بر هیچکس پوشیده نیست. از مزدوری به آی اس آی گرفته تا عربستان سعودی، سی آی ای، ایران، تاجکستان، امارات و کشورهای دیگر. عکس های یادگاری این خاینان تا هنوز هم وجود دارد و حال این چشم پاره برای برائت خود، دیگران را متهم به مزدوری می نماید.
این گروه ها بین خود صلح کردند، مردم غیر به خطا در جنگ کشته شدند. یعنی کشته شدن انسان های بی گناه به نعل بوت شان. یعنی اینکه ما خو بین خود به تفاهم و آشتی رسیده ایم، لعنت بر پدر تمامی کسانی که کشته شده اند، خانه های شان ویران شده است، بیوه و یتیم شده اند. یعنی اینکه ما خو به ملیاردها دالر پول و سرمایه رسیده ایم، گور پدر تمام ملت و مردم!
من پیش ملت یک مجاهد هستم و گروهی را رهبری کردم. تو در نزد ملت یک جنایتکار و قاتل هزاران انسان بی گناه هستی، تو یک جاسوس حلقه به گوش آی اس 
آی، عربستان سعودی و سی آی ای هستی. بلی تو همان گروهی را رهبری کردی که این ملت را به روز سیاه نشاند، همان گروهی که دختران افغان را پیش پای عرب های بی ناموس تر از خودت انداخت، همان گروهی که خون مردم مظلوم هزاره را مباح می دانست و هر هزاره را به نام حزب جنایتکار وحدت، سر می برید، همان حزبی که اکنون هم زمین های مردم پغمان را قبضه نموده است، همان حزبی که زیر رهبری اسامه بن لادن و جنایتکاران دیگر عرب بزرگ شد و رشد نمود.
وقتی از زندان برآمدم، یک عصا چوب در دستم نبود. به این می گویند اعتراف جانانه. اما این ملیون ها دالر، آرگاه و بارگاه، نوکر و چاکر و موتر و زمین را از کجا کرد؟ آیا خدا از آسمان بر سرت بارید؟ مردم می گویند: از کجا کرد این سیم و زرش/ یا که خود دزد بود یا پدرش.
وقتی از سیاف پرسیده شد که چرا در آن وقت مانع از جنگ نشدید، در جواب گفت: تنها خدا است که هر چیزی را بخواهد کرده می تواند. به تعبیر سیاف، پس این خدا بود که جنگ ها را در کابل شعله ور نمود، خانه های مردم را ویران کرد، زنان را بی سرپرست و کودکان را آواره نمود، بر فرق مردم میخ می کوبید، آنان را زنده زنده در کانتینرها کباب نمود، بر عفت زنان تجاوز نمود، نه تنظیم های خاین و دست پروردۀ بیگانگان؟!
پارلمان از قاطبۀ مردم نمایندگی می کند. کدام پارلمان؟ 
پارلمانی که اکثریت شان به زور تفنگ و پول به آن راه یافته اند؟ پارلمانی که اکثریت وکلای آن همین اکنون هم بر گرده ی مردم سوار اند و بر آنان تجاوز می کنند؟ پارلمانی که جنایتکارترین انسان های تاریخ بشر بر کرسی های آن لمیده اند؟ پارلمانی که نمایندگان آن در فکر پر کردن جیب های خود و دزدی دارایی های مردم اند؟
من تنها از خدا می ترسم. برای یک بار هم که شده، او باید راست بگوید، از خدا زیاد می ترسد یا از بی 52 ؟!
امتیاز شما به این مطلب
پرتاب می شوند. خوشخیالان بدین باور بودند که وقتی امریکا و کشورهای اروپایی به این سرزمین فلاکت زده پا بگذارند، بهشت روی زمین را به آنان نشان خواهند داد و جامعه از وجود فقر، پاک خواهد شد، اما این کشورها با آمدن شان به دیار ما، جامعۀ مصرفی ای را بنیان گذاشتند که روز تا روز عده ای را صاحب ثروت قارونی و عده ای را مجبور به دراز کردن دست تگدی می نمایند. 
خریداری و یا نان خوردن در همچو جاهایی. این ساختن ها نیز بخشی از پالیسی ساختن طبقه ی خاصی در افغانستان است.
در عین روز، قربانیان افشار نیز جلسه ای ترتیب داده و طی آن خواهان به محکمه کشاندن جنایتکاران و عاملان بربادی و قتل و جنایت در افشار شدند. محقق و جنایتکاران دیگر چون سیاف، خلیلی، ربانی، قانونی، فهیم، کاظمی، دوستم، اکبری، انوری و دیگران به خاطر تنها ویرانگری و قتل عام افشار هم که شده، باید به پای میز محاکمه کشانده شوند و به خاطر ریختن آن همه خون، جواب دهند. مسعود از ویرانگران اصلی افشار امروز زنده نیست، ورنه او در صدر لست این قاتلان باید قرار می گرفت. قتل 65000 کابلی بی گناه به خاطر چوکی و منافع تنظیمی و خوشخدمتی به بیگانگان را روزی حساب فرارسیدنی است، به همین خاطر است که این جنایتکاران در پناه اسلام راه می روند. 
ای کاش ما هم شاملویی می داشتیم که سرمشق شعرای ما می شد، شعرایی که چیزی برای سراییدن ندارند، جز زلفان معشوق و یار. در کشوری که سالها در آن خون ریخته شد، فاشیزم مذهبی آن را از هست و بودش ساقط ساخت، بر دخترکان نوباوه تجاوز صورت گرفت، انسان های بی گناه از دم تیغ کشیده شدند و صدها و شاید هم هزاران جنایت دیگر که تاریخ نظیرش را ندیده است، اما شاعران ما با دیدن این همه بربریت و شناعت، به فقط توصیف قد رسا و تن رعنای معشوق خود پرداختند تو گویی آب از آب تکان نخورده است. احساسات این شعرا که برخی خود را به پای رژیم پوشالی حلال کردند و برخی جبین بر آستان فاشیست های مذهبی ساییدند، هرگز جریحه دار نشد. اینان شعر را به گفتۀ شاملو، مته و دار نه، بلکه نوازش با گل می دانند. اگر اینان شاعر اند، کاش کشور ما چنین شعرایی نمی داشت و می گذاشتند ما از بی شاعری می مردیم. 
د روسی سوسیال امپریالیزم سرې لښکرې نږدې نهه کاله په افغانستان کې پاتې شوې، چې په دې موده کې له یو نیم ملیونه څخه زیات افغانان شهیدان، پنځه ملیونه کډوال او په سلهاو زره معیوب شول. بوری، کونډې، یتیمان، بې وزلی، بې کوری، ویجاړی، تباهی او بربادی د روسانو د یرغل پایله وه. 
د پرګنو سرښندو او قربانیو پر روسی یرغلګرانو ډګر دومره تنګ کړ، چې له تیښتې پرته بله لاره ورته پاتې نشوه او هماغه وو، چې روسی لښکرې له هیواد څخه په وتلو مجبور شول. که سور قطبی خرس له یوې دروازې څخه ووت، شین ښامار له بلې دروازې څخه راننوت. د روسانو له وتلو وروسته، خلکو تمه درلوده، چې په هیواد کې به سوکالی او ارامی راشی، خو کوم شنه ښاماران چې په پاکستان او ایران کې روزل شوی وو، داسې کانې یې پر هیواد وکړی، چې خلک یې د یرغلګرو بخښلو ته اړ ایستل، خو رښتینې افغانان به هیڅکله هیواد پلورونکو ته اجازه ورنکړی، چې د افغان ولس مقاومت، یوازې د څو تنو پلورل شویو جنایتکاره رهبرانو مقاومت وبلل شی. دا د ټول ولس مقاومت و او ټول افغانان حق لری، پر دې ورځ وویاړی.
نابودی مزارع خشخاش در دو ولسوالی ولایت ناآرام هلمند به معنی تقویت نیروهای طالبان و تروریستان دیگر بنیادگراست. با از بین بردن هر وجب کشت خشخاش، نیروهای طالبان تقویه می شوند. از آنجاییکه دولت در امر معرفی کشت بدیل و مساعد ساختن حداقل زندگی انسانی برای توده های مردم ناتوان است، از بین بردن مزارع خشخاش نیز، گراف فقر را در بین توده ها بالا برده و هر روز این توده های محروم و فقیر راهی جز پیوستن به طالبان بخاطر بدست آوردن لقمه نانی ندارند. 