مرگ تدریجی ما آغاز خواهد شد
اگر سفر نکنیم
اگر مطالعه نکنیم
اگر به صدای زندگی گوش فرا ندهیم
اگر به خودمان بها ندهیم
مرگ تدریجی ما آغاز خواهد شد
هنگامی که عزت نفس را در خود بکشیم
هنگامی که دست یاری دیگران را رد بکنیم
مرگ تدریجی ما آغاز خواهد شد
اگر بنده ی عادت های خویش بشویم
و هر روز یک مسیر را بپیماییم
اگر دچار روزمرگی شویم
اگر تغییری در رنگ لباس خویش ندهیم
یا با کسانی که نمی شناسیم سر صحبت را باز نکنیم
مرگ تدریجی ما آغاز خواهد شد
اگر احساسات خود را ابراز نکنیم
همان احساسات سرکشی که
موجب درخشش چشمان ما می شود
و دل را به تپش در می آورد
مرگ تدریجی ما آغاز خواهد شد
اگر تحولی در زندگی خویش ایجاد نکنیم هنگامی که از حرفه یا
عشق خود ناراضی هستیم
اگر حاشیه ی امنیت خود را برای آرزویی نامطمئن به خطر
نیاندازیم
اگر به دنبال آرزوهایمان نباشیم
اگر به خود مان اجازه ندهیم
برای یک بار هم که شده
از نصیحتی عاقلانه بگریزیم
بیایید زندگی را امروز آغاز کنیم
بیایید امروز خطر کنیم!
همین امروز کاری بکنیم!
اجازه ندهیم که دچار مرگ تدریجی شویم!
شاد بودن را فراموش نکنیم!
پابلو نرودا (نویسندۀ شیلیایی)
امتیاز شما به این مطلب
په وینې کې پنجه ووهه او پر مخ یې راوکاږه!
ای کاش ما هم شاملویی می داشتیم که سرمشق شعرای ما می شد، شعرایی که چیزی برای سراییدن ندارند، جز زلفان معشوق و یار. در کشوری که سالها در آن خون ریخته شد، فاشیزم مذهبی آن را از هست و بودش ساقط ساخت، بر دخترکان نوباوه تجاوز صورت گرفت، انسان های بی گناه از دم تیغ کشیده شدند و صدها و شاید هم هزاران جنایت دیگر که تاریخ نظیرش را ندیده است، اما شاعران ما با دیدن این همه بربریت و شناعت، به فقط توصیف قد رسا و تن رعنای معشوق خود پرداختند تو گویی آب از آب تکان نخورده است. احساسات این شعرا که برخی خود را به پای رژیم پوشالی حلال کردند و برخی جبین بر آستان فاشیست های مذهبی ساییدند، هرگز جریحه دار نشد. اینان شعر را به گفتۀ شاملو، مته و دار نه، بلکه نوازش با گل می دانند. اگر اینان شاعر اند، کاش کشور ما چنین شعرایی نمی داشت و می گذاشتند ما از بی شاعری می مردیم. 
و، چې د